ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٤٢ - ٧ - كيفيت انجام نافلههاى ظهر

البتّه جايز است كه بر پنج يا سه يا حتّى يك بار بسنده نمايد. بعد با وقار و به آرامى سر از سجده برداشته و بر روى ران چپ خويش بنشيند، به گونه‌اى كه پشت پاى چپش بر روى پاى راستش قرار بگيرد. آنگاه بگويد:

«اللّهمّ اعف عنّى، و اغفر لي، و ارحمنى، و اجبرنى [يا: و أجرنى‌]، و اهدنى، [و] إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ.»

- خدايا، از من در گذر، و مورد مغفرت و رحمت خويش قرار ده، و مرا بى‌نياز [و يا:

اصلاح، و يا: پاداش عنايت‌] فرما، و هدايتم نماى، كه من به آنچه برايم از خير و خوبى نازل فرموده‌اى، نيازمندم.

البتّه مى‌تواند دعاى ديگرى را بخواند. و هر گاه دعا را تمام كرد، به صورتى كه ياد آور شديم دو دستش را همراه با گفتن تكبير بالا ببرد، و براى انجام سجده پايين بيايد، و دعا و ذكرى را كه مشروحا بيان نموديم گفته، و بعد با وقار بنشيند، سپس آنچه را كه محمّد بن يعقوب كلينى از امام صادق ٧ روايت نموده، بگويد. كه فرمود: «هر گاه خواستى پس از انجام يك ركعت بپاخيزى، بر كف دستهاى خويش تكيه بده و بگو:

«بحول اللَّه و قوّته أقوم و أقعد.»

- به دگرگون كردن و نيرو و قدرت خداوند برمى‌خيزم و مى‌نشينم.

كه علىّ ٧ نيز چنين مى‌نمود.»[١] آنگاه نخست سوره حمد و سپس سوره‌ قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ‌ را آهسته بخواند، و پس از فراغت از آنها به همان صورتى كه پيش از اين ياد آور شديم، يعنى با ذلّت و عبوديّت و حضور خاطر و قلب و توجّه به اينكه در پيشگاه جلال معظّم الهى قرار دارد، دو دستش را براى گفتن قنوت بالا ببرد.

مستحبّ است كه در قنوت «كلمات فرج» را بخواند، و ما آن را پيش از اين (در بحث تلقين محتضر) ذكر نموديم، اينك نيز يادآور مى‌شويم تا براى جويندگان‌

[١] كافى، ج ٣، ص ٣٣٨، روايت ١٠.