ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٨٦ - فصل هفتم شرايط استجابت دعا از ديدگاه روايات

حضرت فرمود: كسى به خواب او آمد و به او گفت: مدّت سه سال است كه با زبان بد و دشنام دهنده، و قلب متكبّر و ناپاك، و بدون اينكه نيّتت صادق باشد، خدا را مى‌خوانى، پس از اينها دست بكش و تقواى الهى را در دل پيشه كن، و نيّتت را نيكو گردان.

حضرت فرمود: آن مرد چنين كرد سپس به درگاه خداوند دعا نمود، و پسرى براى او متولّد شد.» ٨- دعا نكردن، در باره دفع ستمى كه مثل آن را به ديگرى روا داشته باشد.

زيرا در روايتى علىّ بن سالم مى‌گويد از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود:

«خداوند- تبارك و تعالى- فرمود: به عزّت و عظمتم سوگند، دعاى هيچ ستمديده‌اى را در باره ستمى كه به او شده، در حالى كه به احدى مشابه آن ستم را نموده باشد، مستجاب نمى‌گردانم.» ٩- پرهيز دعاكننده از گناه بعد از دعا، تا مبادا گناهانش او را از نيل به آرزويش باز دارد.

در روايت آمده كه امام باقر ٧ فرمود: «همانا بنده، حاجتى از حوايج دنيوى را از خداوند- تبارك و تعالى- درخواست مى‌كند، و خداوند مى‌خواهد تا مدّت زمان مشخّص (نزديك يا دور) آن حاجت را برآورد، سپس بنده در همان زمان گناهى را مرتكب مى‌شود، پس خداوند به فرشته‌اى كه براى برآوردن حاجت او گماشته مى‌فرمايد: حاجت او را برآورده مكن و او را از آن محروم گردان، زيرا او متعرّض خشم و غضب من شد، و مستحقّ محروميّت گرديد.» ١٠- توبه از گناهان، و صلاح و صدق در حال دعا.

زيرا عثمان بن عيسى به نقل از برخى از اصحاب امام صادق ٧ آورده است:

«به حضرت عرض كردم: دو آيه در كتاب خدا هست كه من تأويل آنها را نمى‌دانم. حضرت فرمود: آن دو كدامند؟ عرض كردم: فرمايش خداوند متعال كه مى‌فرمايد: