ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٨٤ - فصل هفتم شرايط استجابت دعا از ديدگاه روايات

نمازش را تمام كرد بلافاصله رو به درگاه خدا كرد و حاجتش را درخواست نمود، پيامبر اكرم ٦ فرمود: اين بنده در انجام امر پروردگارش عجله و شتاب نمود.

و نيز بار ديگر آن حضرت ديد كسى نماز مى‌خواند، و هنگامى كه وى نمازش را تمام كرد، ابتدا پروردگارش را ستود، و پس از مدح و ثناى پروردگار بر پيامبرش ٦ صلوات فرستاد، پيامبر اكرم ٦ دو بار فرمود: درخواست كن كه حاجتت برآورده مى‌شود.» ٣- و از ديگر صفات دعاكننده اينكه: بايد ميل و رغبتش به دعاى پنهانى، بيشتر از رغبتش به دعاى آشكارا و در حضور مردم باشد.

البتّه اين در صورتى است كه دعاكننده در حال دعا، امر خويش را به خداوندى كه مالك امور اوست، واگذار ننموده و از او درخواست نكرده باشد كه هر كدام از دو حالت (پنهانى و يا آشكارا دعا كردن) را كه مى‌خواهد در دل او قرار داده و به او افاضه كند؛ ولى اگر به صورت كامل صفت تفويض را داشته باشد، خداوند- جلّ جلاله- هر كردار و گفتارى را كه براى او مى‌پسندد، به او الهام مى‌فرمايد. و اين امرى است كه ما بالوجدان آن را دريافته، و عيانا بدان يقين و باور داريم.

در روايتى آمده كه امام كاظم ٧ فرمود: «يك بار پنهانى دعا نمودن، با هفتاد بار در حضور مردم دعا نمودن برابر است.» و نيز در روايت ديگر آمده است كه امام صادق ٧ فرمود: «بزرگى ثواب دعا و تسبيح گفتن بنده بين خود و خدا را، جز خداوند- تبارك و تعالى- كسى نمى‌داند.» و بالأخره در روايت ديگر، صفوان جمّال مى‌گويد امام صادق ٧ فرمود:

«خداوند- تبارك و تعالى- اين امر [يعنى ولايت ائمّة عليهم السّلام‌] را بر اهل اين گروه [يعنى شيعيان‌] به صورت نهانى واجب نموده، و هرگز آن را به صورت آشكارا نخواهد پذيرفت.

صفوان مى‌گويد امام صادق ٧ فرمود: هنگامى كه روز قيامت فرا مى‌رسد، «رضوان» يعنى دربان و كليد دار بهشت مى‌بيند كه گروهى در بهشت هستند ولى از منظر او عبور نكرده‌اند و وى هنگام ورود به بهشت آنها را نديده است، خطاب به‌