ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٩١ - ٢ - تكبيرة الاحرام

او را از آن جهت كه شايسته عبادت است بپرستى، و در محضر مناجات با او همانند سعادتمندان وارد شوى.

و اگر نماز، نماز واجب و ادا باشد، نيّت مى‌كنى كه اين عبادت را به جهت وجوبش به صورت ادا بجا مى‌آورم، و اگر قضا باشد، قصد مى‌كنى كه آن را به صورت قضا بجا مى‌آورم، و چه ادا باشد و چه قضا، نيّت مى‌كنى كه آن را براى عبادت و پرستش خداوند- جلّ جلاله- انجام مى‌دهم.

٢- تكبيرة الاحرام‌

شايسته است هنگام گفتن «اللَّه اكبر» آن را به عنوان معامله با خداوند- جلّ جلاله و قصد عبادت بگويى، نه با حال غفلت و بر طبق عادت. و ديگر اينكه در گفتن آن صادق باشى.

در باره معناى «اللَّه اكبر» در روايت آمده كه مردى در محضر امام صادق ٧ گفت:

اللَّه اكبر، حضرت فرمود: «خداوند از چه چيز بزرگتر است؟» آن مرد گفت: از هر چيز. امام صادق ٧ فرمود: «خدا را محدود نمودى.» آن مرد گفت: چگونه بگويم؟

حضرت فرمود: «بگو خداوند بزرگتر از آن است كه توصيف شود.» علّت اينكه حضرت ٧ فرمود: «خدا را محدود نمودى»، آن است كه وقتى خداوند- جلّ جلاله- با اشياء مقايسه شود، با توجّه به اينكه همه اشياء غير او محدث و پديد آمده هستند، و هر پديد آمده‌اى محدود است، مسلّما هر كس اين اعتقاد را داشته باشد و خداوند را در رديف آنها و بزرگتر از آنها بداند، خداوند- جلّ جلاله- را محدود شمرده است.

و علّت اينكه حضرت ٧ فرمود: «خداوند بزرگتر از آن است كه توصيف شود.» آن است كه على التّحقيق صفات خداوند- جلّ جلاله- بر او احاطه ندارند، بلكه تنها به خاطر ضيق عبارت نزد اهل توفيق و تصديق، خداوند- جلّ جلاله- و رسولش ٧ الفاظى را پيرامون توصيف جلال الهى به اندازه قصور [يا: تصوّر] دانش بندگان به آنان آموخته‌اند تا هنگامى كه مى‌خواهند خدا را توصيف كنند بر زبان جارى سازند.