ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٣٥ - توضيح نكاتى چند در باره حديث گذشته

گناهان محسوب مى‌شود و بنده در هنگام فراغت از اين گونه نمازها نيازمند به درخواست عفو و گذشت از درگاه الهى است.

آيا نمى‌بينى كه در همين حديث چگونه خداوند در باره نمازگزارانى كه آن نويدها و آن جود و بخشش به آنها وعده داده شده، مى‌فرمايد: «براستى كه فرشتگانم از نزد شما با خشنودى و رضايت بالا آمدند.» در صورتى كه تو خود مى‌دانى نفست به تدبير خداوند در رابطه با خود و عيال و آرزوها و حالاتت خشنود نيست.

و همچنين در آن قسمت حديث كه مى‌فرمايد: «مستغرق در ذكر و ياد من شده و حقّم را شناخته و نمازهايى را كه بر شما واجب كرده بودم ادا نموديد.» و در حالى كه تو مى‌دانى بيشتر اوقات در ياد دنيا فرو رفته‌اى، و نسبت به حقّ خداوند- جلّ جلاله- معرفت ندارى، و حد اقلّ آن را مانند حقّ برخى از بندگان خدا كه در نزدت عزيز و ارجمند است، بجا نمى‌آورى.

و نيز آنجا كه پيرامون نماز نافله شب مى‌فرمايد كه: «با قلب سليم و بدن خاشع و فروتن و چشم اشكبار نماز مى‌گزارند.» و حال آنكه خود توجّه دارى كه اگر حال تو اين چنين نباشد، تمام نمازت ضايع و نابود، و يا جنايت قلبى و گناه است.