ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٤٩ - احكام لحظات بعد از مرگ

جلّ جلاله و رسالت حضرت محمّد ٦ و امامت و سرورى ائمّه عليهم السّلام اهل بيت معصوم را كه محتضر در حال حيات بدان اقرار مى‌نمود، به يادش آورده و به او تلقين كنند.

٦- بهتر است كسى كه در حضور محتضر است بكوشد كه دنيا را در نزد او كوچك جلوه دهد، و از دار فنا متنفّر و بيزارش نموده، و آرزو و اميدش را به رحمت خداوند- جلّ جلاله- بيشتر و بدان متمايل كند، و گمانش را به خداوند- جلّ جلاله- نيكو، و او را مشتاق ملاقات با خدا گرداند، تا محتضر در اين حالت به جاى اشتغال به خداوند- جلّ جلاله- به دار فنا و نيستى مشغول نگشته، و روحش با حالت لغزش و تقصير و سوء تدبير و با حالتى كه تمام عذرها [يا: تدبيرهاى خود] را پايان يافته مى‌بيند از دنيا خارج نشود.

٧- هنگام سكرات و بى‌هوشيهاى مرگ، سخن گفتن و هر امر ديگرى را كه موجب مى‌شود ميّت به آن مشغول گردد كم كنند.

٨- اگر شخص عارفى نزد مختصر حاضر است بكوشد كه دل و عقل او در تمام حركات و سكنات، به خداوند- جلّ جلاله- توجّه داشته باشد.

احكام لحظات بعد از مرگ‌

هنگامى كه ميّت به وعده خويش وفا نمود و به ملاقات پروردگارش- جلّ جلاله و تقدّس كماله- نايل گرديد، به امور زير عمل مى‌شود:

١- اگر دهانش بسته نبود با پارچه‌اى آن را از زير چانه به سرش ببندند، براى اينكه هنگام غسل دادن باز نباشد، و ديگر اينكه: اين كار تعظيم ميّت مؤمن است، و اكرام ميّت به هر طريق ممكن از جمله توفيقات الهى به بنده مى‌باشد.

٢- اگر چشمانش باز بود آنها را ببندند.

٣- اگر دستها و زانوهايش كشيده نبود، آنها را دراز كنند.

٤- روى ميّت را پوشانده و از سر و صورت او محافظت كنند.

٥- در انتقال دادن او به سوى مولايش تعجيل كنند.