ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٩٠ - سجده شكر

براى توفيق يافتن بنده به اداى نماز فريضه است، و كمترين سخنى كه در آن كفايت مى‌كند اين است كه سه بار بگويد:

«شكرا للَّه»

- خدا را شكر و سپاس.

راوى مى‌گويد عرض كردم: معناى «شكرا للَّه» چيست؟ فرمود: يعنى اين سجده من، براى سپاسگزارى از خداست، به خاطر اينكه مرا به خدمت و بندگى و اداى فرايض موفّق گردانيد. و شكر، موجب افزونى است، و اگر كوتاهى و نقصى در نماز باشد كه با نمازهاى نافله، جبران و كامل نشده باشد، با اين سجده كامل مى‌گردد.» ٣- حسين بن زيد بن علىّ بن حسين- كه بعد از شهادت پدرش توسّط امام صادق ٧ تربيت يافته و فقيه و از ديگران بى‌نياز گرديد- مى‌گويد: «ما وقتى سلام نماز را گفتيم و خواستيم كه دعا بكنيم، هر چه مى‌خواهيم در حال سجده دعا مى‌كنيم. زيرا يكى از اهل بيت عليهم السّلام را ديدم كه چنين مى‌كرد، و لذا من نيز چنين مى‌كنم.» اينك مى‌گويم: من نيز اين عمل را انجام مى‌دهم، و افزون بر آن در حال سجده، از خدا مى‌خواهم كه تمام نقصهايى را كه ممكن است در نماز باشد عفو فرمايد و نمازم را به خداوند- جلّ جلاله- مى‌سپارم؛ زيرا اين مطلب در سلام روزهاى ماه رمضان در هنگام افطار نقل شده است و ديگر اينكه: سجده، جاى قرب و نزديكى به خداوند است، آنجا كه خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ.[١]- و سجده و كرنش نما، و نزديكى جوى.[٢] ٤- بگويد آنچه را كه شايسته است در تعقيب تمام نمازهاى واجب گفته شود:

[١] علق( ٩٦): ١٩.

[٢] دعا كردن و درخواست عفو نقصهايى كه در نماز پيش مى‌آيد، و سپردن آن به خداوند- جلّ جلاله- از مصاديق قرب به اوست.( مترجم)