ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١١٣ - احكام و آداب وضو

هر كس مانند من وضو بگيرد، و همانند من دعا كند، خداوند- عزّ و جلّ- از هر قطره [آبى كه در وضو استفاده نموده‌] فرشته‌اى مى‌آفريند كه تقديس و تسبيح و تكبير بگويد، و خداوند ثواب آن را تا روز قيامت براى او مى‌نويسد.»

احكام و آداب وضو

در رواياتى كه از ائمّه عليهم السّلام در تفصيل احكام وضوء وارد شده، آمده است: كسى كه مى‌خواهد وضو بگيرد، هنگام شستن صورت از اوّل [رستنگاه‌] موى جلو سر آغاز نموده تا آخر چانه‌اش را مى‌شويد، و هنگام شستن دستها از روى دستها شروع نموده و از آرنج تا سر انگشتان را شستشو مى‌دهد، و به اندازه [پهناى‌] سه انگشت جلو سرش را مسح مى‌كند، البتّه كمتر از اين هم كفايت مى‌كند. و هنگام مسح كردن روى پاها از سر انگشتان شروع نموده و تا برآمدگى روى پاها را كه «كعب عالى» ناميده مى‌شود، مسح مى‌كند. و اگر صورت و بازوها و دستهايش را دو بار بشويد جايز است، و بين فضيلت دو روايتى كه در اين باره نقل شده جمع نموده است.

جنابت، و مسّ ميّت بعد از سرد شدن بدن او و پيش از غسل دادن ميّت وضو را باطل مى‌كند؛ و نيز خوابى كه بر گوش و چشم غالب گردد، و همچنين هر چيزى كه عقل را از بين مى‌برد، و نيز بول و غايط، و خارج شدن قطعى و يقينى باد آن را باطل مى‌كند. و افزون بر اينها در مورد زنان، حيض و نفاس و استحاضه از امورى است كه وضو را باطل مى‌كند.