ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٤٨١ - شب بيدارى و حالات امير المؤمنين

- شب را [براى انجام عبادت‌] برخيز، جز اندكى از آن را، نصف آن ...

روايت نموده: «پيامبر اكرم ٦ و گروهى از مؤمنان، از ترس اينكه مبادا اندازه بين نصف و يك سوّم و دو سوّم شب را[١] رعايت نكنند، تا صبح به عبادت مشغول مى‌شدند تا اينكه خداوند بر آنان تخفيف داد. و فاصله بين اين تكليف و تخفيف ده سال بود.»[٢] حديث فوق را ابو محمّد جعفر بن احمد بن علىّ قمّى نيز در كتاب «المنبى‌ء عن زهد النّبىّ ٦» به طور مشروح ذكر نموده است.

شب بيدارى و حالات امير المؤمنين ٧‌

٢- روايت شده كه «مولايمان علىّ بن ابى طالب ٧ پيوسته تمام شب را نماز مى‌خواند، و ساعت به ساعت بيرون مى‌آمد و به آسمان مى‌نگريست و قرآن تلاوت مى‌نمود.

نوف مى‌گويد: شبى حضرت بعد از گذشت پاسى از شب‌[٣] از كنار من گذشت و فرمود: اى نوف، آيا خوابيده‌اى يا بيدارى؟ عرض كردم: بيدار هستم، و مراقب شما هستم. سپس حضرت ٧ فرمود: «اى نوف، خوشا به حال كسانى كه نسبت به دنيا زاهد و بى‌ميل، و به آخرت رغبت دارند. آنان كه وقتى تاريكى شب ايشان را فرا مى‌گيرد، زمين را به عنوان زيرانداز، و خاك آن را به عنوان رختخواب، و آب آن را به عنوان عطر، و قرآن را به عنوان روپوش، و دين‌[٤] را به عنوان زيرپوش خويش برگزيده، و دنيا را بر اساس شيوه حضرت مسيح عيسى بن مريم- صلّى اللَّه عليه-

[١] كه خداوند در آيه شريفه فوق و ادامه آن دستور داده كه مؤمنان به اندازه نصف و يا يك سوّم و يا دو سوّم شب را به عبادت مشغول شوند.

[٢] تفسير مجمع البيان، ج ١٠، ص ٥٦٩.

[٣] عبارت حديث

ُ« بعد هدوء من اللّيل»

است كه به گذشت ساعتى از شب، و يا اوّل شب، و يا بخشى مانند يك سوّم و يا يك چهارم از آن، معنى شده است.

[٤] در خصال ص ٣٣٧، روايت ٤٠، آمده است:« و دعا را به عنوان زيرپوش»