ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٨ - لزوم وجود معصوم در هر زمان

مگر ممكن است ديدگاه‌ها و خواهشهاى نفسانى بندگان در تدبير امور دينى و دنيوى آنان كافى باشد؟ و حال آنكه خداوند- جلّ جلاله- مى‌فرمايد:

وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ‌[١]- و مردم پيوسته با يك ديگر اختلاف نظر دارند.

از اين رو، خداوند- جلّ جلاله- با اصلاح برخى از گزينشهاى عدّه‌اى از پيامبران و فرستادگانش عليهم السّلام به خوبى روشن فرموده كه هر كس مقامش از معصومين- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- پايين‌تر باشد، به اختيار و گزينش او، حجّت خدا بر مردم به صورت آشكار و يقينى تمام نمى‌شود. چنان كه براى حضرت آدم ٧ در خوردن از درخت بهشتى- بر اساس آنچه كه صريح آيات قرآن در بردارد-[٢] و براى حضرت داود ٧- چنان كه قرآن پيرامون برخى از دادرسيهاى او بدان ناطق است-[٣] و براى حضرت موسى ٧ در گزينش هفتاد نفر از قوم خود براى وعده ديدار پروردگار پيش آمد.[٤] بنا بر اين، اگر گزينش و عملكرد پيامبران، كه به منتهى و نهايت مكاشفات و عنايات الهى نايل گشته‌اند، چنين باشد، و براستى نيازمند باشند كه خداوند- جلّ جلاله- امورى را عليه و بلكه در بعضى از موارد بر له آنان اصلاح نمايد، تدبير كسانى كه در كمال تدبير و اراده، از آنان پايين‌ترند چگونه كافى خواهد بود؟

و اگر امناء و اهل پرهيزگارى و كوشندگان در عبادت خدا، و فرهيختگان و زاهدان تمام فرقه‌هاى مسلمين را در نظر بگيرى، مى‌بينى كه در تفسير مقصود خداوند- جلّ جلاله- از بيشتر آيات كتاب خدا، و در بيان سنن و آداب وارده در احاديث اختلاف نظر دارند، و خود نيك مى‌دانى كه بسيارى از آنان در ترك راه صواب عناد نداشته‌اند، بلكه برخى از اختلاف تأويلها و توجيهاتى كه واقع شده،

[١] هود( ١١): ١١٨.

[٢] اشاره به آيات ٢٢ از سوره اعراف( ٧)، و آيه ١٢١ از سوره طه( ٢٠)، و آيه ٣٦ از سوره بقره( ٢)

[٣] اشاره به آيه ٢٤ از سوره ص( ٣٨)

[٤] اشاره به آيه ١٥٥ از سوره اعراف( ٧)