ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٤٠ - ٧ - كيفيت انجام نافلههاى ظهر

سپس سوره حمد و قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ را آهسته بخواند، البتّه بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم را در تمام نمازها بلند بگويد، سپس به صورتى كه پيش از اين شرح داديم تكبير ركوع را گفته و با خشوع و خضوع ركوع كند، و در حال ركوع به ميان دو پايش نگاه كند، و با حالت افتادگى و فروتنى كه پيش از اين نگاشتيم‌[١] دعايى را كه محمّد بن يعقوب كلينى از امام باقر ٧ نقل نموده- و به روايت ديگر مطالب افزون بر آن را دارد- در حال ركوع بگويد. به اين صورت:

«اللّهمّ، لك ركعت، و لك خشعت، و بك آمنت، و لك أسلمت، و عليك توكّلت، و أنت ربّى، خشع لك سمعى و بصرى و مخّى و عصبى و عظامى و ما أقلّت [يا: ما أقلّته‌] قدماى، للَّه ربّ العالمين.»

- خدايا، تنها براى تو ركوع نمودم، و فقط براى تو خشوع و فروتنى كردم، و تنها به تو ايمان آورده و تسليم تو شده و بر تو توكّل نمودم، و تويى پروردگارم، چشم و گوش و مغز و عصب و استخوانهايم و تمام آنچه قدمهايم آن را حمل مى‌كند، [يعنى تمام اعضاى بدنم‌] براى تو خشوع و فروتنى نموده، براى خداوندى كه پروردگار عالميان است.

سپس هفت بار بگويد:

«سبحان ربّى العظيم و بحمده.»

- همراه با حمد و ستايش، پاك و منزّه مى‌دانم پروردگار بزرگم را.

البتّه هفت بار گفتن افضل و بهتر است، و پنج يا سه بار گفتن نيز كفايت مى‌كند، چنان كه اكتفا نمودن بر يك بار نيز جايز است. بعد از آن سر از ركوع برداشته و راست بايستد به گونه‌اى كه تمام اعضايش به همان حالى كه در حالت ايستاده بود برگردد، و در تمام اين حالات متذكّر اين مطلب شود كه در پيشگاه خداوند- جلّ جلاله- است، و اينكه اين ركوع و خضوع براى عظمت و جلالت او، و براى پرستش او به جهت ذات اوست‌[٢]، و بلند كردن سرش نيز به امر او، و به خاطر اوست، و آنگاه بگويد:

[١] در همين فصل گذشت.

[٢] يعنى: نه به طمع بهشت و يا خوف از جهنّم.