ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٧١ - شرايط لباس و مكان نماز

امر مهمّ ديگر اين است كه نمازگزار در پوشيدن لباس براى نماز، صادق باشد، و معناى آن اين است كه باطنش با ظاهرش كه مى‌گويد آن لباسها را جز براى خدا و جز براى انجام عباداتى كه خداوند اراده نموده نپوشيده‌ام، با هم سازگار و موافق باشند؛ زيرا اگر قصدش از پوشيدن لباس، لذّت نفس و دل باشد، در ادّعايى كه مى‌كند لباس را تنها براى نماز يا براى پروردگار پوشيده‌ام، در نزد خدا دروغگو محسوب مى‌شود.

و همچنين اگر لباس را براى افزون‌طلبى و فخر و نزديكى جستن به دلهاى بندگان پوشيده باشد، ولى چنين اظهار كند كه آن را براى خدمت و بندگى خداوندى كه سلطان معاد است پوشيده، دروغگو خواهد بود.

بنا بر اين، واجب است كه در پوشيدن لباس صادق باشد، و گر نه حضرت حقّ را كوچك شمرده، و مستحقّ آن است كه خداوند- جلّ جلاله- از خطاب و پاسخ و پاداش دادن به او روى گردان باشد.

همچنين نماز خواندن مرد در لباس ابريشم خالص كه ساتر عورت باشد، در صورتى كه نمازگزار بداند كه لباس ابريشمى پوشيده صحيح نيست، مگر اينكه در جنگ بپوشد و پوشيدن آن به مصلحت جنگجو بوده و ناچار از پوشيدن آن باشد.

البتّه توضيح بحث لباس نمازگزار و لباس حلال و مستحبّ و حرام و مكروه مفصّل است كه اگر همه آنها در اينجا ذكر شود، بيم آن مى‌رود كه مطلب به درازا بكشد.

در رابطه با گزينش مكان نماز نيز بهترين جا براى نمازگزار، مكانى است كه بنده در آنجا حضور قلب داشته و با دل به ياد خداوند- جلّ جلاله- بوده، و حقّ حرمت عظمت الهى و ادب خاكسارى عبوديّت و بندگى را مراعات نمايد، و نسبت به اخلاص و اختصاص اعمال براى پروردگار نزديكتر بوده، و به دور از چيزهايى باشد كه باطن و ظاهر انسان را از ايستادن در پيشگاه خداوندى كه مولى و مالك انسان و با عظمت‌تر از همگان و خداوندگار دنيا و آخرت است، به خود سرگرم مى‌سازند.

و نيز نمازگزار بايد در اختيار مكان براى خدمت و بندگى خداوندى كه فرمانرواى بسيار پاداش دهنده است، صادق باشد، و معناى صادق بودن آن است‌