ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٧٢ - شرايط لباس و مكان نماز

كه باطنش با ظاهرش كه مى‌گويد: قصدم از حضور در اين مكان و ايستادن در اينجا جز براى خداوند- جلّ جلاله- و طلب خشنوديهاى او نيست، موافقت داشته باشند.

حكايت كرده‌اند كه يكى از خواصّ و برگزيدگان در خلوت و تنهايى مشغول عبادت خداوند- جلّ جلاله- بود، و در نزديكى او درختى وجود داشت كه پرنده‌هايى در آن زندگى مى‌كردند. وى سجّاده خود را به زير آن درخت انتقال داد، تا به درخت و آواز پرندگان كه در درخت بودند انس بگيرد، ولى از ناحيه خداوند-- جلّ جلاله- معاقب گرديد و به او گفته شد: آيا انس با ما آن قدر ارزش نداشت كه تو را از درخت و پرندگان بى‌نياز نمايد؟ وى توبه نمود و دانست كه با اين انس گرفتن، خود را به خطر انداخته است.

و نيز آورده‌اند كه يكى از اهل محاسبه و مراقبه كه با نشاط و اهتمام و شادمانى مشغول نماز بود، به درگاه خدا عرض كرد: پروردگارا، آيا در رابطه با حضور قلب و اقبال و توجّه قلبى در نماز چيزى باقى مانده كه من پيش از مرگ اصلاحش كنم؟

گفته شد: بله، تو به نسيم سحرگاهان انس مى‌گيرى، و غير ما، تو را به نشاط مى‌آورد، و صفات خواصّ ابرار و برگزيدگان چنين نمى‌باشد، پس در بندگى تو شرك و انگيزه ديگر غير از اخلاص عبوديّت كه مراد ما است، وجود دارد.

اگر حال بنده‌اى كه به نماز مكلّف است مقاوم و استوار باشد، به گونه‌اى كه به تغيير مكانها، اخلاص و اختصاصش به خداوند ديگرگون نمى‌گردد، افضل آن است كه در انتخاب مكان نماز و محلّ دعا، هر مكان و جايگاهى را كه شرع مقدّس به آن فضيلت داده انتخاب و پيروى نمايد، كه با فضيلت‌ترين آنها خانه‌هاى خداوند- متعال و جلّ جلاله- و مساجد است كه مخصوص عبادت اوست، و برترين مسجدها، مسجد الحرام و مسجد [النّبيّ ٦ در] مدينه مى‌باشد. و البتّه مطلب در اين رابطه بسيار است و ما تنها مقدارى از آن را فراهم آورده، و در اين راستا بر اساس روايات ذكر مى‌كنيم.