ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢١٦ - ١٠ - تشهد و گواهى دادن به يگانگى خداوند - جل جلاله

ترجيح داده، مى‌فرمايد:

اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ‌.[١]- هوا و هوس خود را معبود خويش قرار داده است.

و نيز در تفسير فرمايش خداوند- جلّ جلاله- كه مى‌فرمايد:

اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ‌.[٢]- آنان به جاى خدا، دانشمندان و ترسايان خود را به عنوان پروردگاران خويش برگرفتند.

روايت شده كه: «آنان براى احبار و رهبان و دانشمندان و ترسايان خويش روزه نگرفته و نماز نخواندند، و ليكن در معصيت خداوند از آنان اطاعت نمودند.» و لذا حكم كسى را پيدا كردند كه آنها را به خدايى گرفتند.

بنا بر اين، مبادا با مقدّم داشتن هوا و هوس خويش و دنيا و يا چيز ديگر غير او سبحانه بر او، به او- جلّ جلاله- شرك و يا كفر بورزى، و در نتيجه مستحقّ هلاكت گردى. در روايتى از امام صادق ٧ از معناى صدق و راستى پرسيدند، حضرت (به اين مضمون) فرمود: «صدق آن است كه چيز ديگرى را بر خداوند بر نگزينى، چرا خداوند متعال مى‌فرمايد:

هُوَ اجْتَباكُمْ.[٣]- او شما را برگزيد.

پس وقتى او تو را برگزيده، تو نيز او را برگزين، و هوا و هوس خويش و يا دنيا را بر او مقدّم مدار.» و نيز در روايت آمده كه امام صادق ٧ فرمود: «هر كس كلمه‌

لا إله إلّا اللَّه‌

را با اخلاص بگويد، داخل بهشت مى‌گردد، و اخلاص آن اين است كه اين كلمه او را از آنچه خداوند- عزّ و جلّ- حرام نموده، باز دارد.»

[١] جاثيه( ٤٥): ٢٣، و فرقان( ٢٥): ٤٣.

[٢] توبه( ٩): ٣١.

[٣] حجّ( ٢٢): ٧٨.