مى‌پيوندد. خدايا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، هم ايشان كه پناهندگان مصون و محفوظ، و ياور درمانده بيچاره ذليل، و پناهگاه گريختگان و نگاه دارنده چنگ زنندگان و پناه‌جويان مى‌باشند.

خداوندا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، درود و رحمت بسيارى كه موجب خشنودى ايشان، و برآورده نمودن حقّ محمّد و آل محمّد عليهم السّلام گردد، به حول و قدرت تو، اى پروردگار عالميان. خدايا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، [آنان كه حقّ و مهر و مودّتشان را واجب، و سرپرستى و دوستى‌شان را فرض شمرده‌اى‌]. خداوندا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، و دلم را به طاعت خود زنده بدار، و به معصيت و نافرمانى‌ات رسوايم مگردان، و روزى‌ام كن كه با كسانى كه روزيت را بر آنان تنگ فرموده‌اى، از [يا:

به‌] آنچه از فضيلت بر من وسعت داده‌اى، مواسات و همدردى نمايم. حمد و سپاس براى خدا به خاطر نعمتهايش. و از تمام گناهان به درگاه خدا طلب آمرزش مى‌نمايم. و در هر هول و هراس هيچ تحوّل و دگرگونى و قدرت و نيرويى جز به خدا نيست.

٦- اينك روايت مفصّل ديگر را پيرامون دعاهايى كه در تعقيب هر دو ركعت از نافله ظهر خوانده مى‌شود يادآور مى‌شويم: جدّم ابى جعفر طوسى- قدّس اللَّه جلّ جلاله روحه- در كتاب «مصباح كبير»[١] آورده است: در روايت آمده كه در تعقيب سلام اوّل (يعنى بعد از ركعت دوّم) بگو:

«اللّهمّ، إنّى أعوذ بعفوك من عقوبتك، و أعوذ برضاك من سخطك، و أعوذ برحمتك من نعمتك، [و أعوذ بمغفرتك من عذابك، و أعوذ برأفتك من غضبك،] و أعوذ بك منك، لا إله إلّا أنت، لا أبلغ مدحتك و لا الثّناء عليك، أنت كما أثنيت على نفسك.

[أسألك‌] أن تصلّى على محمّد و آل محمّد، و أن تجعل حياتى زيادة في كلّ خير، و وفاتى راحة [لى و[٢]] من كلّ سوء، و تسدّ فاقتى بهداك و توفيقك، و تقوّى ضعفى في طاعتك، و ترزقنى الرّاحة و الكرامة و قرّة العين و اللّذّة و برد العيش من بعد الموت، و نفّس الكربة يوم المشهد العظيم، و ارحمنى يوم ألقاك فردا، هذا نفسى سلم لك، معترف بذنبى، مقرّ بالظّلم [يا:

[١] مصباح المتهجّد، ص ٤٦.

[٢] ظاهرا لفظ« و» زائد است و به اشتباه اضافه شده است.