ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٣٣ - امور مورد نياز در حال مرگ و بعد از آن

به خاطر عادت و از روى طبع آنها را بجا مى‌گذارند تا مردم، فرزندان و وارثانشان را در ذلّت احتياج و بيچارگى نبينند، و كسى به آنان شماتت نكند، يا براى انديشه‌هايى غير اين كه مقصود از آن عبادت مالك روز معاد نيست؛ در اين صورت پيش از وفات و بيرون آمدن جانشان، خود آن اموال را در صدقات و امورى كه آنها را به خدا نزديك مى‌كند هزينه مى‌كنند، و خويشتن را بر تحصيل صفات كمال وادار مى‌كنند، و به اين بسنده نمى‌كنند كه اموالشان بعد از آنها بدون نيّت قربت ضايع شود.

امور مورد نياز در حال مرگ و بعد از آن‌

در اينجا، ذكر امور مربوط به اصلاح حال خود و وصيّت در باره وارثان و افراد تحت تكفّل به پايان مى‌رسد، باقى مى‌ماند امور مهمّى كه بنده هنگام مرگ و بعد از فوت بدان نياز پيدا مى‌كند. از آن جمله عهد و پيمانى است كه ميّت بدان نيازمند است، و ما ابتدا آن را ذكر مى‌كنيم، زيرا عمل به آن نياز به صرف وقت دارد كه شهود را گرد آورد تا براى او شهادت دهند.

در روايتى از امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش آمده كه رسول خدا ٦ فرمود:

«نيكو وصيّت نكردن در هنگام مرگ، نقص در عقل، و كاستى در جوانمردى انسان محسوب مى‌شود.» عرض كردند: اى رسول خدا ٦، وصيّت كردن چگونه است؟ فرمود: «هنگامى كه مرگ انسان فرا مى‌رسد و مردم به گرد او جمع مى‌شوند، بگويد:

«اللّهمّ، فاطر السّماوات و الأرض، عالم الغيب و الشّهادة، الرّحمن الرّحيم، إنّى أعهد إليك في دار الدّنيا أنّى أشهد أن لا إله إلّا أنت وحدك لا شريك لك، و أنّ محمّدا ٦ عبدك و رسولك، و أنّ السّاعة آتية لا ريب فيها، و أنّك تبعث من في القبور، و أنّ الحساب حقّ، و أنّ الجنّة حقّ، و ما وعد اللَّه فيها من النّعيم من المأكول و المشرب [يا: من المآكل و المشارب‌] و النّكاح حقّ، و أنّ النّار حقّ، و أنّ الإيمان حقّ، و أنّ الدّين كما وصفت، و أنّ الإسلام كما شرعت، و أنّ القول كما قلت، و أنّ القرآن كما أنزلت، و أنّك أنت اللَّه الحقّ المبين.