ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٧١ - اعمال بين اذان و اقامه از ديدگاه روايات

معبودى جز خداوند وجود ندارد.

اعمال بين اذان و اقامه از ديدگاه روايات‌

١- مستحب است ميان اذان و اقامه مقدارى فاصله اندازد. چنان كه در روايت آمده كه امام صادق ٧ فرمود امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب ٧ پيوسته به ياران خويش مى‌فرمود: هر كس بين اذان و اقامه سجده نموده و در حال سجده بگويد:

«ربّ، لك سجدت خاضعا خاشعا ذليلا.»

- پروردگارا، با خضوع و خشوع و خاكسارى و ذلّت براى تو سجده و كرنش نمودم.

خداوند متعال مى‌فرمايد: «اى ملائكه و فرشتگان من، به عزّت و سرافرازى و جلال و عظمتم سوگند، مسلّما محبّت او را در دل بندگان مؤمنم، و هيبت و بيم از او را در دل منافقان قرار خواهم داد.» ٢- محمّد بن ابى عمير به نقل از پدرش مى‌گويد: ديدم كه امام صادق ٧ اذان گفت، سپس به سجده رفت و بين اذان و اقامه يك سجده نمود، هنگامى كه سر از سجده برداشت، فرمود:

«اى [ا] با عمير، هر كس همانند من عمل كند، خداوند متعال تمام گناهان او را مى‌آمرزد.» و نيز فرمود: «هر كس اذان بگويد و سپس سجده كند و در سجده بگويد:

«لا إله إلّا اللَّه، أنت ربّى، سجدت لك خاضعا خاشعا.»

- معبودى جز خدا نيست، تويى پروردگار من، با خضوع و خشوع براى تو سجده نمودم.

خداوند، گناهان او را مى‌آمرزد.» ٣- بعد از سر برداشتن از سجده (بين اذان و اقامه) دعايى را كه معاوية بن وهب از پدرش نقل كرده، بخواند، وى مى‌گويد كه شنيدم امام صادق ٧ ميان اذان و اقامه مى‌فرمود:

«سبحان من لا تبيد معالمه، سبحان من لا ينسى [من‌] ذكره، سبحان من لا يخيب سائله،