ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٩٥ - فوائد مواظبت بر مناجات از راه نقل

٢- دعا كردن پيش از گرفتارى، حتما گرفتارى را دفع مى‌كند، ولى با دعا كردن بعد از بلا گاهى نمى‌توان به اميد و آرزوى خود رسيد.

چنان كه در روايت آمده كه امام كاظم ٧ فرمود: حضرت علىّ بن الحسين عليهما السّلام پيوسته مى‌فرمود: «هر كس پيش از نزول بلا پيشدستى نموده و دعا كند، هنگامى كه بلا نازل مى‌شود دعايش مستجاب مى‌گردد، ولى هر كس پيشتر دعا نكند، و بعد بلا بر او نازل شود و آنگاه دعا كند، دعايش مستجاب نمى‌گردد.» ٣- فرشتگان، دعاى بنده‌اى را كه تنها هنگام گرفتارى دعا مى‌كند، ولى در حال آسايش و خوشى دعا نمى‌كند، از رسيدن به مرحله اجابت جلوگيرى مى‌كنند.

چنان كه در روايت آمده كه امام صادق ٧ فرمود: «هر گاه بنده‌اى هنگام بلا دعا كند، و در حال آسايش و خوشى دعا نكند، ملائكه جلو صداى او را مى‌گيرند و مى‌گويند: اين صداى ناآشنا و غريبى است، [و خطاب به او مى‌گويند:] پيش از اين كجا بودى؟» ٤- پافشارى كردن و اصرار در دعا، كليد نجات و رهايى است.

چنان كه در حديث است كه امام صادق ٧ مى‌فرمود: «به خدا سوگند، هيچ بنده مؤمنى براى حاجتى به درگاه خداوند پافشارى نمى‌نمايد، مگر اينكه خداوند حاجت او را برآورده مى‌سازد.» و نيز در روايت آمده كه امام صادق و امام باقر عليهما السّلام فرمودند: «به خدا سوگند، هيچ بنده مؤمنى به درگاه خداوند اصرار نمى‌كند، مگر اينكه خداوند دعاى او را مستجاب مى‌گرداند.» صفاتى كه دعاكننده از ديدگاه عقل و نقل بايد داراى آن باشد گذشت‌[١]، بنا بر اين شايسته است كه الحاح و پافشارى در دعا مبتنى بر آن اصول باشد.

[١] به فصل ششم و هفتم رجوع شود.