ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٧٤ - از ديدگاه عقل

دعاست و بعد فرمود: آيا دعا استوارترين عبادت نيست؟! سپس دو بار افزود: به خدا سوگند دعا، استوارترين عبادت است.» ٢- در روايت ديگر آمده كه از امام باقر ٧ پرسيده شد: كداميك از اين دو در نماز افضل است. بيشتر قرآن خواندن، يا طول دادن ركوع و سجود؟ حضرت فرمود:

بسيار درنگ كردن در ركوع و سجود. مگر كلام خداوند متعال را نشنيده‌اى كه مى‌فرمايد:

فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ، وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ[١]- پس هر مقدار از قرآن را كه ميسّر است قرائت كنيد، ولى نماز را كاملا بپا داريد.

مسلّما مقصود خداوند از «بپا داشتن نماز» بسيار درنگ كردن در ركوع و سجود و طول دادن آن دو است.

راوى مى‌گويد عرض كردم: كداميك از اين دو افضل است: قرائت قرآن بسيار يا دعاى بسيار؟ حضرت فرمود: دعاى بيشتر. مگر فرمايش خداوند متعال را نشنيده‌اى كه مى‌فرمايد:

قُلْ: ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ.[٢]- بگو: اگر دعايتان نبود، پروردگارتان چه اعتنايى به شما داشت؟!

از ديدگاه عقل‌

از لحاظ عقلى نيز مى‌توان وجهى موافق با آنچه كه پيرامون افضل بودن دعا از قرائت قرآن روايت شده يافت. و آن اينكه:

١- مسلّما اين گونه نيست كه هر كس كلام خداوند- جلّ جلاله- را بخواند، به خدا معرفت داشته باشد، و قدر كلام الهى را بشناسد، و با تلاوت خويش خشنودى خدا را بخواهد؛ ولى امكان ندارد كسى دعا و درخواست و آرزو كند و كسى را كه مى‌خواند و از او درخواست مى‌كند و آرزوى خويش را از او مى‌خواهد، يعنى‌

[١] مزّمّل( ٧٣): ٢٠.

[٢] فرقان( ٢٥): ٧٧.