ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٨١ - كيفيت محاسبه و مناجات با پروردگار

كار اقدام نمودم. و نخست مى‌گويم: من عملى ندارم كه مورد پسند درگاه تو باشد؛ زيرا مى‌بينم نفس من براى خواسته‌هاى فراوان خود و كسانى كه در نزد من ارجمند هستند، از طاعت و عبادتت بيشتر نشاط دارد، و نيز مى‌بينم كه همه و يا بيشتر خواسته‌هايى كه براى آنها نشاط پيدا مى‌كنم سودش براى ديگرى است، و من با سرگرم شدن به آنها مقدارى از عمر خويش را تلف نموده و به بيهوده صرف نمودم، در حالى كه قدرت آن را داشتم كه در آن مدّت براى تقرّب به تو و به سود خود عمل كنم؛ بنا بر اين، در معامله با تو بد تدبيرى داشتم، و هيچ عمل مورد پسند در برابر جلال و عظمت و نعمتت براى من باقى نمانده است.

اى آقاى من، همچنين تاب تحمّل عقاب و توبيخ و عدم احسان يا خوار نمودنت را ندارم و دستم از آن تهى است، و خود فرموده‌اى:

وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ، فَنَظِرَةٌ إِلى‌ مَيْسَرَةٍ.[١]- و اگر بدهكار تنگدست باشد، تا زمان توانگرى او انتظار بكشيد.

و اين تنگدستى مرا اميد توانگرى نيست، ولى بزرگوارى و بردبارى و عفو تو زيبنده پذيرش عذر پوزش خواهان است.

چگونه در زندان خشم يا عذاب تو محبوس باشم، در حالى كه خودت طلبكار و شاهد تنگدستى‌ام مى‌باشى؟! و نيز با عقلم كه به نور خويش بر من ارزانى داشته‌اى، دريافته‌ام كه وقتى بنده از مولاى خود به سوى او بگريزد، يا در پيشگاهش تسليم شود، يا از خشم او به عفو و گذشتش پناه ببرد، يا به خاطر غضب آقايش، بر خود خشمگين گردد، و با واسطه قرار دادن كسانى كه در نزد او ارجمند هستند به او توسّل جويد، يا از درى وارد شود كه آقايش واردين از آن دو را مورد مرحمت خويش قرار مى‌دهد، مسلّما شايسته كاميابى و دست يافتن به رحمت يا عفو يا خشنودى مولايش مى‌گردد.

و من نيز به خاطر مهالكى كه بر من احاطه نموده، همه اين راهها را به سوى‌

[١] بقره( ٢): ٢٨٠.