ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٩ - سبب تأليف كتاب

حقيقتا در بيشتر آيات و روايات محتمل است.

بدين ترتيب، اگر قابليّت پذيرش الطاف الهى را داشته و يا حدّاقل منصف باشى، با اين دليل روشن مى‌شود كه به واسطه اعمال بندگان غير معصوم، دليل رسا و عذر شكن از سوى خداوند ربّ العالمين براى مردم كفايت نمى‌كند، و اين عملكردها در امور دنيا و حفظ دين براى آنان كافى نخواهد بود.

لذا ناچار بايد پيشوايى وجود داشته باشد كه خداوند- جلّ جلاله- به لطف و مهر خويش عهده‌دار پيراستن گزينش و تأديب باطن و تكميل صفات او بوده، و از وراى حركات و سكنات و اعمال وى با عنايات معنوى و ظاهرى‌اش اعمال او را امداد، و با هداياى يارى‌گرش آنها را بپايد، چنان كه مراقب تدبير پيامبران و فرستادگان و نيز ملائكه و مقرّبانى كه گسيل مى‌دارد، مى‌باشد. و اين مطلب خردمندان پوشيده نيست.

به علاوه، آن پيشوا به ناچار بايد حجّت خداوندى كه فرمانرواى روز حساب است، باشد و گفتار و كردارش الگوى ديگران گردد، به گونه‌اى كه احتمال اختلاف تأويل و توجيه در آنها راه نداشته، و از مقصود واقعى خداوند- جلّ جلاله- از آيات و روايات پرده بردارد.

سبب تأليف كتاب‌

از عنايتهاى خداوند- جلّ جلاله- كه از سرچشمه عنايت، و در آينه جود مهربانيها و بزرگواريهاى ربّانى او به من ارزانى شد، پى بردم كه خداوند چگونه مرا پديد آورد و پروراند و در كشتيهاى نجات بر پشت پدران حمل نموده و در شكم مادران به وديعه گذاشت، و از رخدادهايى كه موجب هلاكت امم گذشته بود، سالم نگاه داشته و به معرفت خويش رهنمونم شد، و دانستم كه پروردگارم به هر چيز بگويد: موجود شو، موجود مى‌شود، و به وسيله او- جلّ جلاله- به مرادش از آيه شريفه كه مى‌فرمايد: