مدح نموده و به تمام خير و خوبى ثناى او را بگوييد ...» و نيز در روايت ديگر محمّد بن مسلم مى‌گويد: امام صادق ٧ فرمود: «در كتاب و دست نوشت علىّ ٧ آمده است كه مدح و ستايش پيش از مسألت و خواستن حاجت است، پس هر گاه خواستيد به درگاه خدا دعا كنيد، ابتدا ثناى او را بگوييد.» وى مى‌گويد عرض كردم: چگونه ثناى خدا را بگويم؟ فرمود: مى‌گويى:

«يا من هو أقرب إلىّ من حبل الوريد. يا من يحول بين المرء و قلبه، يا من هو بالمنظر الأعلى [و بالأفق المبين‌] يا من ليس كمثله شى‌ء»

- اى خدايى كه از رشته رگ گردن به من نزديكترى، اى كسى كه ميان انسان و قلبش حايل مى‌گردى و از او به او نزديكترى، اى كسى كه در تماشاگاه و منظر بلند [و در افق و كرانه آشكار] قرار دارى. اى خدايى كه هيچ چيز همانند تو نيست.

و نيز در روايت ديگر معاوية بن عمّار مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: «راه دعا كردن اين است كه ابتدا مدح و ثناى الهى را بجاى آورى سپس به گناهانت اقرار نمايى، آنگاه مسألت كنى. به خدا سوگند هيچ بنده‌اى با وجود اصرار بر گناه، از گناه خارج نمى‌گردد، و هيچ بنده‌اى از عهده گناه بيرون نمى‌آيد مگر اينكه به گناه خويش اقرار و اعتراف كند.» و نيز در روايت ديگر، حلبى مى‌گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: كنيزى دارم كه از او خوشم مى‌آيد، ولى هر فرزندى از او متولّد مى‌شود مى‌ميرد، و اينك پسرى از آن متولّد شده كه شبها مى‌ترسد، و بيم دارم كه او نيز زنده نماند و بميرد.

امام صادق ٧ فرمود: «چرا دعا نمى‌كنى؟ در پاسى از آخر شب برخيز و وضو بگير و حقّ تمام اعضا را در وضو كاملا بجا آور، و نماز نيكو بگزار، پس از نماز ستايش خدا را بكن، مبادا كه مدح و ستايش نكرده درخواست نمايى (و حضرت چند بار اين جمله را تكرار فرمود) و دستور داد كه ابتدا مدح و ثناى خدا را بگو پس از مدح و ستايش پروردگارت، بر پيامبر اكرم ٦ صلوات بفرست، سپس حاجتت را بخواه، كه برآورده خواهد شد.

آيا نشنيده‌اى كه وقتى رسول خدا ٦ ديد مردى نماز مى‌خواند، هنگامى آن مرد