معصيت تو را مى‌نمايند توصيف نمودى. پس ما با توسّل به تو، به رسولت حضرت محمّد ٦ متوجّه مى‌شويم تا شفاعت ما را نزد تو بپذيرد و شفاعتش را در باره ما ردّ نفرمايى.

با اين همه واسطه، از تمام جنايات و گناهان و نافرمانى‌هايم كه به واسطه آنها هر چند ناآگاهانه، حرمت تو و حرمت رسول و شريعت و ويژگان درگاه و قرآنت را شكستم و به مقام بزرگت اهانت نموده و كوچك شمردم، به سوى تو توبه مى‌كنم.

اگر توبه‌ام را بپذيرى كه چه خوب، و گر نه از من در گذر، كه گاهى مولى با اينكه از برده‌اش ناخشنود است او را عفو مى‌كند، يا حدّ اقل بر من خشم مگير، زيرا كسى كه بر عقوبت كردن قادر نباشد يا وقتى كه جانى از او سرپيچى كند، خشمگين مى‌گردد، و تو قادرى و من تسليم تو، اى آقاى من.

و نيز تو آگاهى كه شيطان، دشمن من و توست، و اگر او را بر من مسلّط نموده و مؤاخذه‌ام نمايى، او به من و به جناب تو شماتت مى‌نمايد. و اگر از عذاب كردن من ناگزيرى، تقاضا دارم كه عذاب من تنها از سوى تو باشد، نه به دست دشمن تو و من.

همچنين از آنجا كه نسبت به من نيكى مى‌كنى و گناهانم را مى‌پوشانى، دريافتم كه نفس من نسبتى با تو دارد و بر درگاه تو در آويخته است، و ديده و شنيده‌ام كه پادشاهان از كسانى كه به آنان وابسته شده و نسبتى داشته باشند، در مى‌گذرند، و نيز عقل گواهى مى‌دهد كه عفو و گذشت از كمال است، و تو به داشتن صفتهاى كمال زيبنده‌ترى، پس اگر واسطه‌ها و درخواستهاى من نزد تو كوچك و بى‌اهميّت است، پس در دفترى كه در آن- آرزوشوندگان نسبت به آرزوكنندگان، و درخواست‌شوندگان نسبت به درخواست‌كنندگان، و نيكوكاران نسبت به بدكاران، و نيرومندان نسبت به ناتوانان، و توانگران نسبت به نيازمندان، و سرافرازان نسبت به افتادگان، و فرزانگان نسبت به نابخردان، و پادشاهان نسبت به زيردستان، و آقايان نسبت به بردگان و اطرافيانشان، و بزرگان نسبت به فرومايگان، و ميزبانان نسبت به ميهمانان، و پناه‌آورده‌شدگان نسبت به كسانى كه در همسايگى آنان در آمده و به آنان پناه‌