ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٠٦ - ٩ - آداب سجده

براى او گوش و چشم قرار داده، سجده نموده است. منزّه و بلند مرتبه باد خداوند، كه بهترين آفرينندگان مى‌باشد.

ولى در حال خواندن آن، تمام اعضايت با خاكسارى و تسليم و توكّل و خضوع و خشوع براى معبود سجده نكند، گويى كه از معناى سجده خبرى ندارى، و سخن و ادّعايت دروغ و بهتان به مولا خواهد بود. اى بيچاره، وقتى كه عبادتت همراه با دروغ و بهتان و اهانت باشد، چگونه نمازت درست خواهد بود؟

ديگر اينكه: اگر در سجده‌ات آرامش و آسايش و شادمانى‌اى را كه دوست، هنگام قرب به محبوبش دارد احساس مى‌كنى، خوشا به حالت! و گر نه سجده‌ات نكوهيده و فاسد، و قلبت بيمار و دردمند است، زيرا مى‌دانى كه در قرآن به صراحت آمده كه:

وَ اسْجُدْ، وَ اقْتَرِبْ‌[١]- و سجده و كرنش نما، و به خدا نزديك شو.

بنا بر اين، قرآن شريف سجده را از نشانه‌هاى قرب عاشق به خداوند آگاه به اسرار و نهانيها قرار داده، پس تلاش كن كه نفست قرب و نزديكى به محبوب را احساس كند؛ زيرا محبّت خداوند- جلّ جلاله- از ثمرات قوّت شناخت جلال و بخشش و تفضّل بزرگ الهى است. چنان كه خداوند- جلّ جلاله- گروهى را كه به او معرفت دارند، چنين ستوده و مى‌فرمايد:

يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ.[٢]- خداوند آنان را دوست مى‌دارد، و ايشان نيز او را دوست مى‌دارند.

و در توصيف اهل نجات مى‌فرمايد:

وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ‌.[٣]- و كسانى كه ايمان آورده‌اند محبّت بيشترى نسبت به خداوند دارند.

[١] علق( ٩٦)، ١٩.

[٢] مائده( ٥): ٥٤.

[٣] بقره( ٢): ١٦٥.