ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٤١ - سبب تأليف كتاب

حرمت ذات و هيبت و عظمت او بوده، و به هدفى كه براى آن آفريده شده‌اند- يعنى كمال شناخت و عبادت خدا- مشرّف مى‌باشند.

وانگهى، سعادتمنديها و اقبال و توجّهى كه به واسطه هدايت خداوند- جلّ جلاله- يافته‌ام، و الطاف و مكاشفات و لذّت سخن گفتن با او- تكليمى كه شايسته كمال ربوبيّت اوست- كه خود مرا بهره‌مند ساخته به حدّى است كه با گفتار نمى‌توانم آن را توصيف كنم.

آيا نمى‌بينى هنگامى كه پادشاه و فرمانروايى بخواهد به بنده خود نيكى بسيار نمايد، او را در محضر خويش راه داده، و با بذل خلعت جود، وى را مشرّف گردانيده، و با او سخن گفته و به او اجازه گفتگو در پيشگاهش را مى‌دهد.

به عارفى كه بسيار خلوت مى‌گزيد، گفته شد: آيا از جدايى بستگان خود و اجتماع احساس تنهايى نمى‌كنى؟ گفت: «من با پروردگارم همنشين هستم، اگر بخواهم با من سخن بگويد، كتاب او را تلاوت مى‌كنم، و وقتى بخواهم با او سخن بگويم، به درگاهش دعا نموده و پيوسته او را مورد خطاب قرار مى‌دهم.» واقعا چه لذتهاى ناب و چه پناهگاهها و دژهاى ايمنى بخش‌[١] كه در خلوت با خداوند مالك القلوب حاصل مى‌شود، و چه قرب دوست داشتنى به خداوند و اسرار بى‌پرده كه در آنجا يافت مى‌شود! بنا بر اين، چون به فوائد خلوت و مناجات با خدا، و آنچه كه خداوند در آن براى بنده‌اش اراده فرموده (يعنى عزّت و جاه و نيل به نجات، و سعادتمندى در دنيا و بعد از مرگ) آگاهى يافتم، به جستجو پرداختم ديدم كه كتاب «المصباح الكبير» نوشته جدّ مادرى‌ام ابو جعفر محمّد بن حسن طوسى- رحمه اللَّه- بخش عمده‌اى از اعمال عبادى را در بر دارد. بعد از آن بر مطالب مكمّل و مهمّى دست يافتم كه مى‌توانست مطلوب كسانى باشد كه دوستدار رسيدن به منتهاى مقامات بوده و به كم بسنده‌

[١] يعنى ايمنى بخش از خطرات نفس و هوا و هوس و شيطانهاى انسى و جنّى، و بطور كلّى هر آنچه كه انسان را از خدا غافل نموده و به خود مشغول مى‌سازد.