ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٦٧ - فصل سوم فضيلت و آثار دعا از ديدگاه قرآن

از امام صادق ٧ روايت شده: «مراد از عبادتى كه انسان از آن گردنكشى مى‌نمايد در اين آيه، همان دعا است، و اينكه هر كس با وجود اين دستور آن را ترك كند، از مستكبران و گردنكشان خواهد بود.» ٥- تنها بخشى از آياتى كه ذكر شد، براى عارفان كفايت مى‌كند، و اگر نبود در فضيلت دعا، جز فرمايش خداوند- جلّ جلاله- به سرور پيامبران- صلوات اللَّه عليه و آله- آنجا كه مى‌فرمايد:

وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ، يُرِيدُونَ وَجْهَهُ، وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ‌.[١]- و خويشتن را با كسانى كه صبح و شام پروردگارشان را مى‌خوانند، در حالى كه تنها خشنودى او را اراده نموده‌اند، به صبر و شكيبايى وادار كن، و مبادا چشمانت را از آنان بردارى.

كفايت مى‌كرد، و اين امر بزرگى است؛ زيرا اين خطاب در مقام ستايش و مدح كسانى است كه صبح و شام به درگاه پروردگار دعا مى‌كنند، و خداوند- جلّ جلاله- به خاطر دعاى آنان در صبح و شام، به رسولش ٦ دستور داده كه پيوسته ملازم آنان بوده، و چشم و توجّه شريفش را از مصاحبت و همنشينى با ايشان بر ندارد.

[١] كهف( ١٨): ٢٨.