ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٧٩ - لزوم محاسبه و توبه از گناهان

ضرر تو شهادت خواهم داد، پس در من عمل خير انجام ده، تا در روز قيامت به نفع تو شهادت دهم، براستى كه هرگز و هيچ گاه مرا نخواهى ديد.» ٣- باز حضرت جعفر بن محمّد به نقل از پدر بزرگوارش عليهما السّلام فرمود: «براستى كه وقتى شب فرا مى‌رسد، با صدايى بلند كه همه خلايق جز جنّ و انس مى‌شنوند، ندا مى‌كند: اى فرزند آدم، بدون ترديد من آفريده‌اى جديد هستم، و بر تمام امورى كه در من واقع مى‌شود شهادت خواهم داد، پس از من بهره برگير، كه اگر آفتاب طلوع كند، ديگر هيچ گاه به دنيا بازگشت نمى‌كنم، و هيچ كس نمى‌تواند در من كار نيكى انجام داده و يا از گناهى توبه نمايد. و هنگامى كه شب سپرى مى‌شود و پشت مى‌كند، روز نيز به اين همين صورت سخن مى‌گويد.» لذا مى‌گويم: وقتى هر بنده پر لغزش ديد كه روزش به آخر مى‌رسد، و همچنان بر سوء بندگى و اصرار بر گناهانى كه ذكر نموديم دارد، لازم است كه با قلب خويش به سوى در رحمت پروردگارش روى آورده، و جناياتى را كه در طول روز در باطن و ظاهر انجام داده به ياد بياورد، و مانند بنده ذليل در پيشگاه خداوند مالك و توانا و قاهر توبه نمايد.

و اگر اعمال روز به يادش نيامد، نشانه كم اعتنايى او به خداوند آگاه بر اسرار است، به هر حال در اين صورت اجمالا از تمام گناهان باطنى و ظاهرى و اوّلين و آخرين آنها توبه نمايد.

در مرحله سوّم، اگر ديد نفسش در اخلاص باطن و صدق نيّت بر توبه از گناهان، با ظاهرش موافق نيست، بايد با بيم از آنكه خداوند از او قصاص نموده و به واسطه نابودى و تباهى و ويرانى و گمراهى او، دنيا نابود شود، در پيشگاه خداوند- جلّ جلاله- بايستد، و از او درخواست عفو نمايد، زيرا گاهى مولى با اينكه از بنده‌اش ناخشنود است، او را عفو مى‌نمايد.

و بالاخره اگر ديد نه باطنش صدق نيّت دارد، و نيز حالت توبه جنايتكاران با وجود اصرار بر گناه را ندارد، و همچنين بسان گناهكاران سركش و نافرمان، اراده‌