ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٤٥ - احكام و آداب قبر

زيرا اين مطلب در بسيارى از روايات آمده است، از آن جمله: ١- در روايت آمده كه ابو الحسن علىّ بن احمد دلّال قمّى مى‌گويد: «بر ابى جعفر محمّد بن عثمان، وكيل مولايمان حضرت مهدى ٧ وارد شدم تا بر او سلام كنم، ديدم كه در پيش روى او چوب ساجه‌[١] و پارچه كفنى قرار دارد كه آيه‌هايى از قرآن و نامهاى ائمّه عليهم السّلام را بر كناره‌هاى آن مى‌نويسد.

پرسيدم: اى سرور من، اين چوب چيست؟

فرمود: اين براى قبر من است، و مرا در قبر بر روى آن مى‌گذارند، (يا فرمود: مرا به آن تكيه مى‌دهند.) و من اينك نوشتن آن را به پايان بردم، نيز هر روز به داخل قبر مى‌روم و بخشهايى از قرآن را در آنجا قرائت مى‌كنم و بيرون مى‌آيم.

كسى كه اين سخن را از ابو الحسن علىّ بن احمد دلّال قمّى نقل نموده مى‌گويد:

به گمانم وى گفت: وكيل حضرت ٧ دست مرا گرفت و آن قبر را به من نشان داد و گفت: «هنگامى كه فلان روز از فلان ماه از فلان سال فرا رسيد، من به سوى خداوند متعال رحلت مى‌كنم، و در آنجا دفن مى‌شوم. و اين چوب در آنجا خواهد بود.» وقتى از نزد وى بيرون آمدم، مطلبى را كه ذكر فرموده بود ثبت نمودم، و همواره چشم به راه آن بودم، چيزى نگذشت تا اينكه ابو جعفر بيمار شد و درست در همان روز و ماه و سالى كه ذكر نموده بود رحلت كرد و در همان جا به خاك سپرده شد.» ٢- در جزء چهارم كتاب «استيعاب» آمده كه سفيان بن حرث بن عبد المطلب، برادر رضاعى رسول خدا ٦، سه روز پيش از مرگش قبر خويش را كند.

٣- نيز در جزء هفتم كتاب «طبقات» آمده كه ابو سفيان بن حرث بن عبد المطلب در حال حيات خويش قبرى براى خود كند.[٢]

[١] ساجه: چوب درخت هندى است كه در برابر رطوبت آب بسيار مقاوم است.

[٢]. الطبقات الكبرى، ج ٤ ص ٥٣؛ الاستيعاب، ج ٤، ص ٢٣٩.