ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٥٧ - كيفيت انجام نماز ميت

١١- بعد تكبير چهارم و دعاى بعد از آن را اين گونه بگويد:

«اللَّه أكبر، اللّهمّ، عبدك و ابن عبدك، نزل بك، و أنت خير منزول به. اللّهمّ، إنّا لا نعلم منه إلّا خيرا، و أنت أعلم به منّا. اللّهمّ، إن كان محسنا فزد في إحسانه، و إن كان مسيئا فتجاوز عنه [يا: عن سيّئاته‌]، و احشره مع من كان يتولّاه من الائمّة الطّاهرين، و ارحمنا إذا صرنا إلى ما صار إليه، برحمتك يا أرحم الرّاحمين.»

- خداوند بزرگتر است، خدايا، اين بنده ميّت و بنده‌زاده توست كه بر تو وارد شده، و تو بهترين كسى هستى كه بر تو وارد مى‌شود، خداوندا، ما جز خير و خوبى از او نمى‌دانيم، و تو به حال او از ما آگاهترى. خدايا، اگر نيكوكار باشد، در احسان و نيكوكارى‌اش بيافزاى، و اگر بدكار باشد از [گناهان‌] او در گذر، و او را با ائمّه اطهار كه دوستشان مى‌داشت محشور بگردان، و هنگامى كه ما نيز به آنجا كه او رسيد، رسيديم بر ما رحم آر، به رحمتت اى مهربانترين مهربانها.

١٢- به حسب آنچه از ناحيه خداوند اكرم الاكرمين بر خاطرش عنايت مى‌شود، در دعا كردن بر ميّت بكوشد.

١٣- سپس تكبير پنجم را بگويد:

١٤- و بعد بگويد:

«العفو العفو»

: (خداوندا عفو و گذشت، عفو و گذشت را براى او درخواست مى‌كنيم) ١٥- بر همان حال بايستد تا اينكه جنازه را بردارند.

١٦- بعد با خشوع و اقبال و توجّه به خدا و در حالى كه به ذكر و ياد خدا مشغول است، و با اين توجّه كه خود او نيز در حال وفات و انتقال از دنيا چنين خواهد بود، باز بگردد.

١٧- اگر ميّت، دشمن خدا- جلّ جلاله- باشد، و نمازگزار به جهت تقيّه در نماز حاضر شده باشد، بعد از تكبير چهارم به هر چه كه خداوند از آن خشنودتر است، دعا كند.