ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٧٢ - فصل چهارم فضيلت و آثار دعا از ديدگاه روايات

٩- هر كس از نزول بلا بهراسد و بخواهد آن را با دعا برگرداند، خداوند- جلّ جلاله- او را به آرزويش نايل مى‌گرداند.

در روايتى آمده امام صادق ٧ فرمود: «هر كس بيم آن را داشته باشد كه بلا و مصيبتى به او برسد، پس با دعا در برابر آن بايستد، [يا: برخيزد و براى مرتفع شدن آن دعا بكند]، هيچ گاه خداوند آن بلا را به او نشان نمى‌دهد و وى را به آن گرفتار نمى‌نمايد.» تمام فوايد دعا را كه روايات گذشته مشتمل بر آن بود، ما از ناحيه انعام و احسانى كه خداوند- عزّ و جلّ- بر ما تفضّل فرموده، آشكارا يافته‌ايم، پس هر كس حسن ظنّ به صدق گفتار ما دارد، در تحقّق اين حالت كه از خودمان ذكر نموديم (يعنى يافتن همه اين نتايج)، شكّ و ترديد به خود راه ندهد.

١٠- دعا، در مقابل نزول بلا قرار گرفته و از آن جلوگيرى نموده و آن را تا روز جزا و قيامت به عقب مى‌اندازد.

در روايتى آمده كه امام رضا ٧ فرمود: از پدر بزرگوارم ٧ شنيدم كه مى‌فرمود:

«براستى كه دعا در مقابل بلا و گرفتارى مى‌ايستد، و آن دو (يعنى دعا و بلا) تا روز قيامت قرين هم هستند.»[١] ١١- دست دعاكننده هرگز از تفضّلهايى كه رحمت خداوند- جلّ جلاله سر چشمه مى‌گيرد، خالى برنمى‌گردد.

محمّد بن يعقوب كلينى روايت نموده كه امام صادق ٧ فرمود: «هيچ بنده‌اى دستش را به درگاه خداوند سرافراز جبّار نمى‌گشايد، مگر اينكه خداوند- عزّ و جلّ- شرم مى‌كند كه چيزى از فضل رحمت خويش در آن نگذاشته، دست او را خالى برگرداند، پس هر گاه دعا مى‌كنيد، تا دستتان را بر روى و سر خويش نكشيده‌ايد، برنگردانيد.»[٢]

[١] و در نتيجه تا روز قيامت بلا بر دعاكننده نازل نمى‌شود.

[٢] كافى، ج ٢، ص ٤٧١، روايت ٢- با اين تفاوت كه بعد از« فضل رحمت خويش» افزوده شده است:« هر چه بخواهد.»