ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٧١ - فصل چهارم فضيلت و آثار دعا از ديدگاه روايات

بلايى نيست كه خداوند بر بنده مؤمن نازل مى‌كند و او از دعا كردن خوددارى مى‌كند، مگر اينكه آن گرفتارى طولانى مى‌گردد، پس وقتى بلا بر شما نازل شد، بر شما باد به دعا كردن!» ٦- مقصود از گفتار خداوند- جلّ جلاله- آنجا كه مى‌فرمايد:

ما يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ، فَلا مُمْسِكَ لَها.[١]- هر رحمتى را كه خداوند براى مردم بگشايد، هيچ كس نمى‌تواند جلو آن را بگيرد.

همان دعاست، چنان كه امام صادق ٧ در روايتى در رابطه با آيه شريفه فوق مى‌فرمايد مقصود همان دعاست.» ٧- دعا، سبب تندرستى و بهبودى از هر بيمارى است.

محمّد بن مسلم مى‌گويد: به امام باقر ٧ عرض كردم: آيا اينكه مى‌گويند رسول خدا ٦ در باره حبّه سوداء[٢] فرموده كه: «مايه شفا و بهبودى از هر بيمارى است، جز مرگ.» صحيح است؟ فرمود: بله، سپس فرمود: «آيا مى‌خواهى تو را از چيزى كه سبب بهبودى از هر بيمارى و آسيب، حتّى مرگ است، آگاه سازم؟» عرض كردم:

بله، فرمود: دعا.

٨- دعا، قضاى مبرم الهى را برمى‌گرداند.

علىّ بن عقبه مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: «براستى كه دعا، قضا و اراده حتمى و مبرم را حتّى بعد از اينكه قطعى شده باشد، برمى‌گرداند، پس بسيار دعا كن، زيرا دعا كليد تمام رحمتها، و سبب كاميابى و بر آورده شدن تمام خواسته‌هاست، و جز با دعا كردن نمى‌توان به آنچه نزد خداوند است‌[٣] نايل گرديد. بى‌گمان هيچ درى نيست كه بسيار كوبيده شود، مگر اينكه بزودى به روى كوبنده‌اش گشوده مى‌شود.»

[١] فاطر( ٣٥): ٢.

[٢] حبّه سوداء همان« شونيز» و يا« شينيز» است كه به دانه بركت معروف است.

[٣] يعنى: خشنودى حضرت حقّ و مقامات و كمالات والاى توحيدى.