عمر بن يزيد نقل مى‌كند از حضرت ابى ابراهيم امام كاظم ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: «براستى كه دعا از وقوع امورى كه تقدير شده و يا نشده جلوگيرى مى‌كند.» وى مى‌گويد: عرض كردم: فدايت شوم، امور مقدّر معلوم است، مقصود از امور غير مقدّر چيست؟ فرمود: «خداوند جلوگيرى مى‌كند تا اينكه مقدّر نشود.» ٥- دعا، بلا را دفع مى‌كند.

ابو ولّاد حفص بن سالم خيّاط مى‌گويد: در مدينه به خدمت امام ابى الحسن موسى ٧ وارد شدم، و چيزى همراه من بود كه آن را به ايشان رساندم. حضرت فرمود: به اصحاب و ياران خويش اطّلاع بده و بگو: تقواى خداوند عزّ و جلّ را پيشه كنيد، كه شما در عهد پادشاهى شخص سركشى هستيد (و مقصودشان، منصور دوانيقى خليفه عبّاسى بود)، پس زبانهايتان را حفظ كنيد، و جانها و دينتان را محافظت كنيد، و امورى را كه از وقوع آن بر ما و خودتان بيم داريد با دعا دفع كنيد؛ زيرا به خدا سوگند، كه دعا و درخواست نمودن از درگاه الهى، بلا را دفع مى‌كند گرچه بلا مقدّر شده باشد و اراده حتمى و قضاى الهى به آن تعلّق گرفته و تنها امضاى آن باقى مانده باشد؛ ولى وقتى به درگاه خدا دعا مى‌شود و از او خواسته مى‌گردد كه بلا را برگرداند، آن را دفع مى‌كند، پس در دعا اصرار كنيد كه خداوند خود شما را از شرّ آن كفايت فرمايد.» ابو ولّاد مى‌گويد: وقتى فرمايش حضرت ابى الحسن ٧ را به ياران خود رساندم، ايشان بدان عمل نموده و بر منصور نفرين كردند، و درست در سالى كه او به سوى مكّه بيرون آمده بود، در كنار «بئر ميمون» پيش از آنكه مناسك حجّ را انجام دهد، جان سپرد و خداوند ما را از شرّ او راحت كرد. ابو ولّاد مى‌گويد: من نيز در آن سال مكّه بودم، به خدمت حضرت ابى الحسن ٧ رسيدم، ايشان فرمود: «اى ابا ولّاد، استجابت آنچه را كه به شما امر نموده و بر انجام آن تشويق كردم، يعنى نفرين كردن بر ابى الدّوانيق را چگونه ديديد؟ اى ابو ولّاد، هيچ بلايى نيست كه خداوند بر بنده مؤمن نازل مى‌كند و دعا را به او الهام مى‌كند، مگر اينكه خداوند بزودى آن بلا را بر طرف مى‌نمايد. و هيچ‌