مسأله ٩- از آنجا كه مصاهرت- كه چنان كه خواهد آمد، يكى از اسباب تحريم ازدواج است- علاقه بين يكى از زوجين و بعضى از خويشان زوج ديگر است پس بر دو امر توقف دارد: ازدواج نمودن، و قرابت (خويشاوندى). و رضاع، فقط جاى دومى را مى‌گيرد، نه اولى را. پس مرضعه فرزند تو، به منزله زوجه تو نمى‌باشد تا آن‌كه مادر مرضعه بر تو حرام باشد، ليكن مادر رضاعى و دختر رضاعى زوجه تو مانند مادر و دختر نسبى او مى‌باشند پس بر تو حرام مى‌باشند. و همچنين حليله پسر رضاعى مانند حليله پسر نسبى و حليله پدر رضاعى مانند حليله پدر نسبى است، كه اولى بر پدر رضاعيش و دومى بر پسر رضاعيش حرام است.

مسأله ١٠- در گذشته معلوم شد كه علاقه رضاعى محض (بدون دخالت نسب) گاهى با يك رضاع حاصل مى‌شود مانند علاقه‌اى كه بين شيرخوار و بين مرضعه و صاحب شير حاصل مى‌شود. و گاهى با دو رضاع حاصل مى‌شود، مانند علاقه‌اى كه بين شيرخوار و بين پدر و مادر رضاعى مرد و مرضعه حاصل مى‌شود. و گاهى با چند رضاع پيدا مى‌شود، پس اگر صاحب شير مثلًا پدر رضاعى داشته باشد و اين پدر رضاعى هم پدر رضاعى داشته باشد و براى اين پدر آخرى هم، پدر رضاعى باشد و همچنين تا ده پدر مثلًا، همه آن‌ها اجداد رضاعى شيرخوار آخرى مى‌باشند و همه مرضعه‌ها جدّه‌هاى او مى‌باشند، پس اگر زن باشد بر همه اجداد حرام است و اگر مرد باشد تمام جده‌ها بر او حرام مى‌باشند. بلكه اگر جد رضاعى اعلى، خواهر رضاعى داشته باشد، بر شيرخوار آخرى حرام مى‌باشد؛ براى آن‌كه عمه رضاعى اعلاى او مى‌باشد. و اگر مرضعه دورتر، كه جده علياى شيرخوار است، خواهر داشته باشد، بر او حرام مى‌شود؛ چون كه خاله اعلاى رضاعى او مى‌باشد.

مسأله ١١- در گذشته دانستى كه در پيدا شدن اخوت رضاعى بين شيرخوارها، يكى بودن مرد شرط است و بر همين متفرع مى‌شود مراعات اين شرط در عمو بودن و دايى بودنى كه با رضاع پيدا مى‌شوند؛ زيرا عمو و عمه، برادر و خواهر پدر مى‌باشند و دايى و خاله، برادر و خواهر مادر هستند، پس اگر پدر تو يا مادرت با دختر زنى شير خورده باشند