ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ١٧٥ - غير حيوان

نمى‌شود. البته اگر با آب يا شربتى ممزوج شود و در آن مستهلك گردد و با آن آب و شربت تبرّك و استشفاء شود اشكالى ندارد.

مسأله ١٠- براى گرفتن تربت مقدس (سيّد الشهداء عليه السلام) و خوردن آن در وقت احتياج، آداب و دعاهايى مى‌باشد ليكن ظاهر آن است كه اين‌ها شرطهاى كمال مى‌باشند- جهت سريع شدن اجابت- نه آن‌كه شرط جواز خوردن آن باشند.

مسأله ١١- محل گرفتن تربت، به طور قدر متيقن همان قبر شريف و آنچه كه عرفاً به آن ملحق است مى‌باشد و احتياط (واجب) آن است كه به همان اكتفا شود و احتياط بيشتر از آن اين است كه تربت‌هايى كه در اين زمان‌ها مى‌باشد، در استفاده از آن‌ها با آب يا غير آن ممزوج شوند به طورى كه مستهلك گردد، بلكه در صورتى كه آنچه كه گرفته شده گل يا كلوخ باشد، اين احتياط ترك نشود. البته بنابر آنچه كه قبلًا گفتيم از جهت اينكه حرمت خاك به طور مطلق نمى‌باشد، اشكالى ندارد كه از حائر شريف و غير آن تا سر يك ميل بلكه بيشتر از آن تا حدودى كه احاديث، مشتمل بر آن است جهت استشفاء به قصد رجاء گرفته شود و خوردن آن حرام نمى‌باشد، ليكن ترك احتياط سزاوار نيست.

مسأله ١٢- خوردن تربت مقدس جهت استشفاء، يا با فرو بردن در حلق و بلعيدن است و يا با حلّ كردن آن در آب و آشاميدن آن است يا با اين است كه با شربتى ممزوج شود و آن را به قصد شفا بخورد.

مسأله ١٣- اگر خودش تربت را بردارد يا علم پيدا كند كه اين گل از آن تربت مقدّس است اشكالى در آن نمى‌باشد. و همچنين است اگر بيّنه بر آن اقامه شود بلكه ظاهراً قول يك عادل بلكه يك نفر مورد اطمينان كفايت مى‌كند و در كفايت قول ذو اليد اشكال است.

و احتياط آن است كه در غير صورت علم و قيام بيّنه، با آب يا شربت ممزوج شود و مستهلك گردد سپس خورده شود.

مسأله ١٤- جواز خوردن «گل ارمنى» جهت مداوا، بعيد نيست، ليكن احتياط آن است كه آن را نخورد، مگر اينكه معالجه منحصر به آن باشد يا با آب و مانند آن ممزوج گردد به طورى كه با امتزاج آن، خوردن گل، صدق نكند.