مسأله ١٥- شراب به ضرورت دين حرام است به طورى كه كسى كه آن را حلال مى‌داند با توجه به لوازم آن كه تكذيب پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم «و العياذ باللَّه» مى‌باشد، در زمره كفّار است و تحقيقاً در اخبار، در ترك آن تشديدى عظيم و در ارتكاب آن تهديدى سخت، وارد شده است. و از امام صادق عليه السلام است: «شراب، مادر خباثت‌ها و سرآمد هر شرّى است و ساعتى بر خورنده شراب مى‌آيد كه عقلش سلب مى‌شود و در نتيجه پروردگارش را نمى‌شناسد و معصيتى را ترك نمى‌كند مگر اينكه آن را مرتكب مى‌شود و حرمتى را رها نمى‌كند مگر اينكه آن را هتك مى‌نمايد و هيچ خويشى نزديكى نيست مگر آن‌كه آن را قطع مى‌كند و هيچ فحشايى نيست مگر آن‌كه آن را انجام مى‌دهد». و تحقيقاً وارد شده است: «حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در آن ده نفر را لعنت نموده است: غرس كننده آن و نگهبان آن و گيرنده آن و خورنده آن و ساقى آن و حمل كننده آن و كسى كه به سوى او حمل مى‌شود و فروشنده آن و خريدار آن و خورنده پول آن». بلكه در بعضى از اخبار تصريح شده است كه آن بزرگ‌ترين كبيره‌ها است. و در اخبار زيادى آمده است كه «مدمن شراب» مانند بت‌پرست است. و بعضى از اخبار «مدمن» را تفسير نموده كه او، آن كسى نيست كه هر روز مى‌خورد و ليكن كسى است كه خود را آماده كرده كه اگر شراب پيدا كند آن را بخورد. و علاوه بر اين‌ها ضررهاى زيادى در خوردن آن مى‌باشد كه اطباى حاذق آن‌ها را در اين زمان‌ها كشف نموده و منصف‌هايى از غير ملّت ما (مسلمين) اقرار و اعتراف به آن‌ها پيدا كرده‌اند.

مسأله ١٦- هر مسكرى- جامد باشد يا مايع- از نظر موضوع يا حكم به شراب ملحق مى‌باشد و آنچه كه زيادش مستى مى‌آورد كم و زيادش حرام مى‌باشد و اگر فرضاً در بعضى از مزاج‌ها يا در بعضى از مناطق يا به سبب عادت به آن مستى نياورد موجب حرام نبودن آن نمى‌باشد.

مسأله ١٧- اگر شراب به سركه منقلب شود حلال مى‌باشد، خواه انقلابش خود به خود باشد يا با وسيله و علاجى باشد، خواه بدون آن‌كه چيزى با آن ممزوج شود يا با چيزى ممزوج شود، خواه استهلاك چيزى كه ضميمه شده قبل از انقلاب شراب به سركه باشد- مانند اينكه با مختصرى نمك يا سركه ممزوج گردد و در شراب مستهلك شوند سپس‌