اول‌- رو به قبله نمودن ذبيحه در حال ذبح؛ به اينكه محل ذبح آن و مقاديم بدنش را رو به قبله نمايد؛ پس اگر به آن خللى برساند، چنانچه از روى علم و عمد باشد حرام مى‌شود و اگر از روى فراموشى يا جهل باشد يا در قبله يا در نحوه عمل اشتباه كند حرام نمى‌باشد. و اگر جهت قبله را نداند يا نتواند آن را رو به قبله نمايد، اين شرط ساقط مى‌شود. و بنابر اقوى رو به قبله بودن ذابح شرط نيست اگر چه احوط و بهتر است.

دوم‌- تسميه از سوى ذابح؛ به اينكه در وقتى كه مشغول به ذبح مى‌شود يا عرفاً متصل به ذبح است يا مختصرى قبل از آن- كه متصل به ذبح است- اسم خدا را بر آن ذكر نمايد، پس اگر عمداً اخلال به آن نمايد حرام مى‌شود و اگر از روى فراموشى ذكر ننمايد حرام نمى‌باشد. و در الحاق جهل به حكم به فراموشى يا به عمد دو قول است كه اظهر آن‌ها دومى است. و معتبر است كه نام خدا را به اين قصد ذكر نمايد؛ يعنى به عنوان اينكه بر ذبيحه باشد و اگر نام خدا را به طور اتفاقى به منظور ديگرى ذكر نمايد كفايت نمى‌كند.

سوم‌- بعد از تمام شدن ذبح، حركتى از ذبيحه صادر شود كه دلالت كند كه ذبح بر زنده واقع شده است و لو اينكه حركت مختصرى باشد مثل اينكه چشمش را حركت دهد يا گوشش يا دمش را تكان دهد يا پايش را به زمين بزند يا مانند اين‌ها و در اين صورت، احتياج به خروج خون معتدل نمى‌باشد؛ پس اگر حركت كند ولى خون بيرون نيايد يا به طور سنگين و قطره‌قطره- نه روان و معتدل- بيرون بيايد در تذكيه آن كفايت مى‌كند، و در اكتفاى به خروج خون معتدل، به طورى كه يكى از دو امر- حركت يا بيرون آمدن خون معتدل- معتبر باشد، بين فقهاى متأخرين قول مشهورى است و خالى از وجه نيست، ليكن ترك احتياط سزاوار نيست. اين در صورتى است كه زنده بودنش معلوم نباشد و اما اگر زنده بودن آن با خروج اين خون معلوم شود، بدون اشكال اكتفا به آن مى‌شود.

مسأله ١٢- در قرار دادن ذبيحه بر زمين- در حال ذبح- كيفيت خاصى معتبر نيست، پس بين اينكه آن را بر طرف راست، مانند ميت در حال دفن و بين اينكه بر طرف چپ قرار دهد فرقى نيست.

مسأله ١٣- در ذكر نام خدا كيفيت مخصوصى و اينكه در ضمن «بسم اللَّه الرحمن الرحيم» باشد معتبر نمى‌باشد؛ بلكه معيار صدق ذكر نام خدا بر آن است، پس كفايت‌