ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٢٣٧ - لقطه حيوان

كتاب لقطه‌

«لُقَطَه» به معناى اعم آن هر مالى است كه از مالك آن گم شده باشد و بر آن يد نباشد؛ و لقطه يا حيوان است و يا غير حيوان.

لقطه حيوان‌

لقطه حيوان «ضالّه» ناميده مى‌شود.

مسأله ١- اگر حيوان، در آبادانى پيدا شود، گرفتن و دست گذاشتن بر آن- هر حيوانى كه باشد- جايز نيست، پس كسى كه آن را بگيرد ضامن آن است و حفظ آن از تلف و دادن مخارج لازم آن بر او واجب است و در آنچه كه براى آن خرج كرده، حق رجوع به صاحب آن را ندارد. البته اگر گوسفند باشد سه روز بايد آن را حبس نمايد، پس اگر صاحبش نيامد آن را مى‌فروشد و ثمن آن را صدقه مى‌دهد- و ظاهر آن است كه اگر صاحبش آمد و به صدقه دادن آن راضى نشد، ضامن آن مى‌باشد- و بعيد نيست كه حفظ آن براى صاحبش يا تحويل آن به حاكم شرع هم جايز مى‌باشد. و اگر حيوان به خاطر بيمارى يا غير آن، در معرض خطر باشد، گرفتن آن بدون ضمان، جايز است و دادن مخارج آن بر او واجب است و جايز است كه خرج را از مالكش- در صورتى كه خرجش به قصد رجوع به صاحب آن بوده- بگيرد. و اگر داراى منفعتى از قبيل سوارى يا بار نمودن بر آن يا شير و مانند آن باشد، استيفا و حساب كردن آن‌ها در مقابل خرجى كه مى‌كند، براى او جايز است و در صورتى كه هزينه زيادتر باشد، به صاحب آن رجوع مى‌كند و اگر منفعت زيادتر از خرج باشد به صاحبش مى‌دهد.