موردى كه نيّت را فراموش كند تا وقتش فوت شود، به اينكه بعد از ظهر متذكر شود. و همچنين است حال در جايى كه روزه ديگرى بدون اختيار در بين واقع شود مانند اينكه فراموش كند و روزه ديگرى را نيّت كند و تا بعد از ظهر يادش نيايد. و از اين قبيل است اگر روزه هر پنجشنبه‌اى را مثلًا نذر نمايد سپس روزه دو ماه پى‌درپى بر او واجب شود پس در بين واقع شدن روزه نذرى، ضررى نمى‌رساند و در مخيّره، بدل بر او متعيّن نمى‌شود و در مرتّبه به اطعام منتقل نمى‌شود. البته در روزه سه روز، تخلل بين آن در مفروض (كه مى‌تواند بين دو پنجشنبه، سه روز را پى‌درپى روزه بگيرد) اخلال مى‌رساند، پس لازم است كه در زمانى به آن‌ها شروع نمايد كه روزه نذرى بين آن‌ها واقع نشود. اما اگر روزه نذرى طورى باشد كه تحصيل پى‌درپى بودن با آن ممكن نباشد مانند اينكه روزه را يك در ميان نذر نمايد، واقع شدن روزه نذرى مذكور بين روزه سه روز، ضررى نمى‌رساند.

مسأله ٩- در پياپى بودن روزه دو ماه در كفّاره- مرتّبه باشد يا مخيره- روزه پى‌درپى يك ماه و يك روز، كفايت مى‌كند و تفريق بقيه و لو از روى اختيار و بدون عذر جايز است.

پس اگر دو ماه روزه پى‌درپى به عنوان كفّاره به عهده كسى باشد جايز است كه يك روز قبل از شعبان شروع به روزه نمايد؛ و برايش جايز نيست كه به شعبان، اكتفا نمايد. و همچنين شروع در روزه، سى و يك روز قبل از عيد قربان جايز است و سى روز قبل از آن جايز نيست.

مسأله ١٠- كسى كه دو ماه روزه بر او واجب است اگر از اول ماه شروع كند دو ماه هلالى كفايت مى‌كند اگر چه ناقص باشند. و اگر در اثناى ماه شروع نمايد در آن وجوه، بلكه اقوالى است كه وجيه‌ترين آن‌ها شكستن دو ماه و تكميل نقص آن مى‌باشد. پس اگر در دهم شوّال شروع به روزه كند با روزه نهم ذى الحجه تمام مى‌شود. و بين اينكه دو ماه ناقص يا كامل يا مختلف باشند فرقى نيست؛ و احتياط (مستحب) آن است كه شصت روز روزه بگيرد. و اگر با واقع شدن چيزى كه شرعاً به پى‌درپى بودن، ضررى نمى‌رساند بين روزها تفريق حاصل شود، همان متعين مى‌شود و شصت روز واجب مى‌شود.

مسأله ١١- در اطعام واجب در كفارات، بين سير كردن مسكين‌ها و تسليم نمودن به‌