اقوى آن است كه لازم نيست. و احتياط (واجب) آن است كه تا آخر وقتى كه خوف خراب شدن مى‌رود نگهدارد، بلكه وجوب آن خالى از قوت نيست. و در هر صورت، تعريف آن ساقط نمى‌شود، پس خصوصيات و صفات آن را قبل از آن‌كه آن را بخورد يا بفروشد حفظ مى‌كند سپس يك سال تعريف مى‌كند، پس اگر صاحبش آمد و او هم آن را فروخته بود ثمنش را به مالك مى‌دهد و اگر آن را خورده بود قيمت آن را غرامت مى‌دهد و اگر نيامد چيزى بر او نيست.

مسأله ١٨- يك سال تعريف، به اين صورت تحقق مى‌يابد كه در يك سال متوالى يا غير متوالى مشغول معرفى آن باشد به طورى كه عرفاً در جستجوى از مالك آن، مسامحه كار و سهل‌انگار شمرده نشود، بلكه او را در اين مدت جستجو كننده مالك آن بدانند. و اين، اندازه معينى ندارد، بلكه يك امر عرفى است و تحديد آن به مشهور فقها چنين نسبت داده شده كه در هفته اول در هر روز يك مرتبه، سپس در بقيّه ماه در هر هفته يك مرتبه و بعد از آن در هر ماه يك مرتبه معرفى نمايد. و ظاهراً منظور از اين كيفيت، آن است كه كمترين چيزى كه تعريف در يك سال بر آن صدق مى‌كند، بيان شود و برگشت آن به بيست و اندى مرتبه با اين كيفيت است. و در آن اشكال است از جهت اينكه در كافى بودن يك مرتبه در هر ماه بعد از ماه اول اشكال است و ظاهراً در هر هفته يك مرتبه تا تمام سال، كفايت كند و احتياط (مستحب) اين است كه در هفته اول هر روز يك مرتبه باشد.

مسأله ١٩- محل تعريف لقطه، مجامع عمومى مردم است مانند بازارها و زيارتگاه‌ها و جاى اقامه جماعات و مجالس عزادارى و همچنين مساجد در وقتى كه مردم در اجتماع دارند، اگر چه اين كار در مساجد مكروه است، پس سزاوار است كه تعريف، در درب‌هاى مساجد در وقت داخل شدن مردم به مساجد، يا وقت خروجشان باشد.

مسأله ٢٠- واجب است كه لقطه در جاى برداشتن آن- با احتمال وجود صاحب آن در آنجا- تعريف بشود در صورتى كه در جاهايى كه داراى اهالى است از قبيل شهر يا روستا و مانند اين‌ها پيدا كند. و اگر نتواند كه بماند آن را همراه خود به سفر نمى‌برد، بلكه شخص امين مورد اطمينان را نايب مى‌گيرد تا آن را تعريف نمايد. و اگر آن را در صحراها و بيابان‌ها