وقوع تذكيه به آن‌ها در حالى كه متّصل به محل خودشان باشند، خالى از رجحان نيست. و احتياط (مستحب) آن است كه در صورت انفصال آن‌ها هم اجتناب شود اگر چه وقوع آن در اين صورت خالى از قرب نمى‌باشد.

مسأله ٤- در ذبح، واجب است بريدن تمام چهار عضو: «حلقوم» و آن مجراى دخول و خروج نفس است و «مرى» و آن مجراى طعام و آشاميدنى است و جاى آن زير حلقوم است و دو «ودج» و آن‌ها دو رگ كلفتى (شاهرگ) هستند كه حلقوم يا مرى را احاطه نموده‌اند و گاهى بر اين چهار عضو، اوداج (رگ‌هاى) اربعه اطلاق مى‌شود و لازم است كه آن‌ها قطع و جدا شوند، پس شكافتن آن‌ها بدون آن‌كه قطع و جدا شوند، كفايت نمى‌كند.

مسأله ٥- جاى بريدن در گلو زير استخوان‌هاى فكّ پايين است به طورى كه رگ‌هاى چهارگانه بريده شود و لازم است كه از زير غده‌اى كه در زبان اهل اين زمان جوزه گفته مى‌شود، بريده شود و خود آن غده در طرف سر قرار بگيرد نه در طرف جثه و بدن. و اين بنا بر اين است كه ادعا مى‌شود كه حلقوم يا اعضاى چهارگانه به آن غده اتصال دارد به طورى كه اگر تمام آن غده طرف سر نرود و ذبح در زير آن قرار نگيرد تمام رگ‌ها بريده نمى‌شوند. و اين امرى است كه اهل خبره آن را مى‌دانند، پس اگر چنين باشد يا علم به بريدن تمام آن‌ها بدون آن حاصل نشود، لازم است كه مراعات شود، چنان كه لازم است كه مقدارى از رگ‌هاى چهارگانه در طرف سر بماند تا معلوم شود كه آن‌ها از آنچه بعد از سر قرار دارد بريده و جدا شده‌اند.

مسأله ٦- شرط است كه ذبح از جلو باشد؛ پس اگر از قفا ذبح شود و لو قبل از بيرون آمدن روح، سريعاً رگ‌ها را كه قطعشان معتبر است، قطع نمايد، حرام است. البته اگر آن‌ها را از جلو ببرد ليكن نه از بالا، به اين صورت كه چاقو را زير رگ‌ها داخل نمايد و به طرف بالا آن‌ها را قطع نمايد ذبيحه حرام نمى‌شود، اگر چه بنابر اوجه، كار مكروهى به جا آورده است و احتياط (مستحب) آن است كه اين طرز را ترك نمايد.

مسأله ٧- در ذبح، پياپى بودن واجب است، به اينكه قبل از بيرون آمدن روح آن، تمام رگ‌ها بريده شود؛ پس اگر بعضى از آن‌ها را ببرد و ذبيحه را رها كند تا منتهى به مرگ شود