مسأله ١٧- مخفى نباشد كه شأن همسايه شديد است و تشويق شرع اقدس بر رعايت آن مورد تأكيد است و اخبارى كه در وجوب خوددارى از اذيت همسايه و در تشويق به حسن همجوارى است آن قدر زياد مى‌باشد كه قابل شمارش نمى‌باشد: كه از پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم است كه فرمود: «جبرئيل مرتب مرا به همسايه سفارش مى‌كرد تا اينكه گمان كردم كه به زودى او را از ورثه قرار مى‌دهد». و در حديث ديگر است كه: «پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم به على عليه السلام و سلمان و ابا ذر- راوى مى‌گويد: و شخص ديگرى را كه فراموش كردم و گمان دارم كه مقداد بود- دستور داد كه در مسجد به بالاترين صدا ندا كنند كسى كه همسايه‌اش از بدى‌هاى او در امان نباشد، ايمان ندارد و آن‌ها سه مرتبه ندا كردند». و در كتاب كافى است از امام صادق از پدر بزرگوارش امام باقر عليهما السلام نقل مى‌كند كه فرمود: «در كتاب على عليه السلام خواندم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بين مهاجرين و انصار و كسانى كه به آن‌ها ملحق شدند از اهل يثرب، نوشت كه همسايه مانند خود انسان است؛ نه ضرر مى‌رساند و نه ستم مى‌كند و احترام همسايه بر همسايه مانند حرمت مادر او است». و شيخ صدوق به اسناد خود از امام صادق عليه السلام و او از امير المؤمنين عليه السلام و او از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نقل كرده كه فرموده: «كسى كه همسايه‌اش را اذيت كند خداوند بر او بوى بهشت را حرام مى‌كند و جايگاهش جهنم است و آن بد جايگاهى است. و كسى كه حق همسايه‌اش را ضايع كند از ما نمى‌باشد».

و از امام رضا عليه السلام است كه: «از ما نيست كسى كه همسايه‌اش از شر او در امان نباشد». و از امام صادق عليه السلام است كه فرمود- حال آن‌كه خانه مملوّ از جمعيت بود-: «بدانيد كه از ما نيست كسى كه حسن همجوارى با همسايه خود نداشته باشد». و از امام صادق عليه السلام است كه فرمود پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم فرموده: «حسن همجوارى خانه‌ها را آباد مى‌كند و عمرها را طولانى مى‌كند».

پس بر هر كسى كه ايمان به خدا و پيغمبر خدا و روز آخرت دارد واجب است كه از هر چه كه همسايه را اذيت مى‌كند اجتناب كند؛ اگر چه چيزى نباشد كه موجب فساد يا ضرر در ملك همسايه شود؛ مگر آن‌كه در ترك آن، ضرر فاحشى براى خودش باشد. و شكى نيست كه مانند سوراخ ديوار كه موجب اشراف بر خانه همسايه است، اذيت به همسايه‌