آن‌ها مخيّر است. و سير كردن بعضى و تسليم نمودن به بعضى ديگر جايز مى‌باشد. و سير كردن اندازه‌اى ندارد، بلكه معيار آن است كه به مقدار سيرى بخورند؛ كم باشد يا زياد. و اما در تسليم نمودن به آن‌ها بايد حدّ اقل يك مدّ باشد و افضل بلكه احوط دو مدّ است. و در هر دو صورت بايد عدد شصت يا ده كامل باشد؛ پس دو مرتبه سير كردن سى نفر يا پنج نفر، يا تسليم نمودن دو مدّ به هر يك از آن‌ها مجزى نمى‌باشد. و در تسليم نمودن و يا سير كردن، واجب نيست كه تمام عدد اجتماع نمايند، بلكه اگر شصت نفر را در اوقات متفرق از شهرهاى مختلف اطعام نمايد و لو اينكه يكى را در يك سال و ديگرى را در سال ديگر، طعام دهد، مجزى است و كفايت مى‌كند.

مسأله ١٢- در سير كردن، واجب است كه هر كدام از آن عدد را يك مرتبه سير نمايد؛ اگر چه افضل آن است كه صبحانه و شام يك روز و شب آن باشد.

مسأله ١٣- هر چه كه براى غالب مردم غذا و قوت متعارف باشد از پختنى و اقسام غذاهايى كه درست مى‌كنند؛ و نان از هر جنسى كه بين آن‌ها متعارف است كه با آن نان مى‌پزند از گندم يا جو يا ذرت يا ارزن و غير اين‌ها اگر چه با قاتق نباشد، در سير كردن كافى است؛ البته در كفّاره قسم و هر چه كفّاره آن را دارد، احتياط (مستحب) آن است كه به پست‌تر از آنچه كه به اهل خود طعام مى‌دهد، اطعام نكند و بلكه تسليم ننمايد؛ اگر چه كافى بودن آنچه كه ذكر شد در آن هم خالى از قوت نيست. و افضل آن است كه با قاتق باشد و آن عبارت است از هر چه كه عادتاً با نان، به طور جامد يا مايع خورده مى‌شود، گرچه سركه يا نمك يا پياز باشد و هر چه كه بهتر است، افضل مى‌باشد. و در تسليم نمودن كفّاره، بذل نمودن هر چه كه طعام ناميده شود از خام و پختنى از گندم و جو و آرد و نان آن‌ها و برنج و غير اين‌ها كفايت مى‌كند. و احتياط (مستحب) گندم يا آرد آن است. و خرما و كشمش در تسليم نمودن و سير كردن، مجزى مى‌باشند.

مسأله ١٤- تسليم نمودن به مسكين، تمليك به او است، پس آنچه را كه قبض كند مالك مى‌شود و هر چه را كه بخواهد با آن انجام مى‌دهد و بر او متعين نيست كه در خوردن مصرف نمايد.