ايستاده باشد و دست‌هايش از ما بين خف‌ها تا زانوها، يا تا زير بغل‌ها بسته شود و پاهايش آزاد باشد و پرنده بعد از ذبح رها شود تا پر بزند. و از آن جمله اين است كه ذابح و ناحر رو به قبله باشند. و از آن جمله اين است كه قبل از ذبح و نحر آب به آن عرضه شود. و از آن جمله اين است كه با حيوان در ذبح و نحر و مقدمات آن‌ها، به آنچه كه آسان‌تر و راحت‌تر است و از تعذيب و اذيت دادن آن دورتر باشد معامله شود؛ به اينكه با مدارا جهت ذبح و نحر سوق داده شود و با نرمى آن را بخواباند و تيغه را تيز نمايد و از آن بپوشاند تا نبيند و در عمل سريع باشد و كارد را با قوّت در موضع ذبح بكشد.

و اما مكروهات، از آن جمله اين است كه قبل از بيرون آمدن جان، پوستش را بكند و گفته شده كه حرام است اگر چه ذبيحه به آن حرام نمى‌شود و احتياط همين است. و از آن جمله اين است كه كارد را معكوس كند و داخل گردن نمايد و حلقوم را به طرف بالا ببرد.

و از آن جمله اين است كه در حالى حيوان ذبح شود كه حيوان ديگرى كه هم‌جنس آن است به آن نگاه مى‌كند و اما در حيوان غير هم جنس تأمل است اگر چه خالى از وجه نيست. و از آن جمله ذبح كردن در شب و ذبح كردن قبل از ظهر روز جمعه است، مگر ضرورتى باشد. و از آن جمله اين است كه با دست خويش چهارپايى را كه پرورش داده، ذبح نمايد. و اما جدا كردن سر حيوان قبل از آن‌كه جانش بيرون بيايد، احتياط (واجب) ترك آن است، بلكه حرمت آن خالى از وجه نيست؛ البته بنابر اقوى ذبيحه با چنين كارى، حرام نمى‌شود. و اين در صورت عمد است و اما اگر با غفلت يا سبقت گرفتن كارد باشد بدون اشكال حرمت و كراهتى نه در خوردن و نه در جدا نمودن آن نمى‌باشد. و احتياط (واجب) آن است كه بريدن «نخاع» ذبيحه را ترك نمايد، به اين معنى كه كارد را به نخاع آن نرساند. و «نخاع» رشته سفيدى (مغز حرام) است كه از وسط فقرات، از گردن تا آخر دم كشيده شده است.

مسأله ٢١- اگر جنين خودش از شكم مادر خارج شود يا بيرون آورده شود پس در صورت زنده بودن مادر يا مردنش بدون تذكيه، خوردن آن حلال نمى‌باشد مگر اينكه جنين زنده باشد و تذكيه شود. و همچنين است اگر زنده خارج شود يا زنده از شكم‌