ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٤٥ - بر حذر داشتن از دنيا

اندوخته است ] و نتيجه عملش براند بدين ترتيب آيندگان بدنبال گذشتگان در حركتند و مرگ از درو كردن زندگان باز نمى ايستد و آنانكه به دنبال كاروان گذشتگان در حركتند از ارتكاب ناشايستها خوددارى نمى كنند حركات و رفتارشان را مشابه ديگران نموده گله گله ، از اين كهنه رباط رهسپار غايت پايان سرنوشت و مقصد نهائى فناء و زوالند برانگيخته شدن و حيات پس از مرگ
برانگيخته شدن و حيات پس از مرگ آن گاه كه امور خلقت انسانى بپايان رسيدو روزگاران گذشت و ميعاد برانگيخته شدن و سر بر آوردن از زير خاكهاى تيره نزديك شد خداوند مردم را از نهانگاههاى قبرهاو آشيانه‌هاى پرندگان و جايگاههاى درندگان و پرتگاه‌هاى مهلك بيرون مى آوردو آنانرا شتابان براى اجراى امر خود و با سرعت براى تحقق بخشيدن به وعدهء خويش روانه مى سازد [ همگان رهسپار جريان امر خداوندى ] گروه گروه ، براه مى افتند ، بعضى در حال سكوتو قيام وصف كشيده بينائى واقع بين بر آنان نفوذ مى نمايد و دعوت كننده گوش آنانرا شنوا مى سازد لباس خضوع بر تن ، و فروتن بر وجودشان مستولى چاره جوئىها و حيله پردازىها دلها از سرور خالى و هيجانها فرو خورده ، صداها مخفى ، عرق تا دهان فرو ريخته و وحشت از گناهان بزرگ تندرى در گوشها از فرياد تند دعوت كننده مى گويد [ براى بازخواست در بارهء عمرى كه سپرى كرده‌اند ] براى شنيدن حكم قاطع ميان حق و باطلو گرفتن نتيجهء اعمالو سقوط در كيفر و وصول به پاداش تنبيه مردم
تنبيه مردم انسانها بندگانى هستند كه با قدرت خداوندى پا به عرصهء هستى نهاده