ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣١١ - بيست و يك - پيش نگرى و حركت به پيش

كه بآنان گفته مى شود : بيائيد بسوى آنچه خدا فرستاده و بسوى پيامبر او مى گويند : براى ما آنچه كه پدرانمان را معتقد به آنها يافتيم كافى است . آيا [ باز به آن عقائد پوسيده پاى بند خواهند بود ] اگر چه پدرانشان چيزى نمى دانستند و هدايت نداشتند ) .
امير المؤمنين ( ع ) در اوصاف انسان متقى مى فرمايد :
و راقب فى يومه غده و نظر قدما امامه [١] ( و در روزى كه زندگى ميكند ، مراقب فردايش بوده و در حال حركت به پيش به آينده مى نگرد ) .
يوشك من أسرع أن يلحق . و اعلم يا بنىّ أنّ من كانت مطيّته - اللَّيل و النّهار فأنّه يسار به و إن كان واقفا و يقطع المسافة و إن كان مقيما و ادعا [٢] ( نزديك است كسى كه در حركت سريع است ، ملحق شود و بدان اى فرزندم ، كسى كه مركب او شب و روز است ، او را در حركت و سير قرار داده‌اند ، اگر چه متوقف باشد و چنين شخصى در حال طى مسافت است اگر چه اقامت گزيده و در حال استراحت بوده باشد ) .
چند مطلب مهم در آيات و جملات فوق وجود دارد كه بايد آنها را مورد توجه جدى قرار داد : مطلب يكم - هيچ گونه حوادث و واقعياتى كه در جويبارى زمان بگذشته مى خزد ، از علم خداوندى غائب نمى باشد .
مطلب دوم - گذشته فقط بعنوان اين كه گذشته است نمى تواند ملاك مبانى حيات كنونى و آيندهء انسان تلقى گردد .

[١] . ج ١ - خطبهء ٨٣ ص ١١٢ .
[٢] . ج ٢ - شمارهء ٣١ ص ٤٠١ .