آن دو به يكديگر ناسزا گفتند؛ و سپس عبداللَّه نزد عمر سعد رفت و موضوع را به او گزارش داد. سپس عمر قرة بن قيس حنظلى را فراخواند و گفت: اى قره! با حسين ديدار كن و از او بپرس كه براى چه آمده و چه مى‌خواهد؟

گويد: قرة بن قيس نزد حسين (ع) آمد و حضرت چون او را ديد كه مى‌آيد گفت: آيا او را مى‌شناسيد؟

حبيب بن مظاهر گفت: آرى اين مردى از حنظله و تميمى است. او خواهر زاده ما است.

من او را به حسن عقيده مى‌شناسم، و گمان نمى‌كردم اينجا ديده شود!

گويد: آمد تا بر حسين سلام كرد و پيام عمر سعد را بر آن حضرت ابلاغ نمود. حسين (ع) فرمود: مردمان شهرتان به من نامه نوشتند كه بيايم، حال اگر خوش نمى‌دارند، از نزدشان باز مى‌گردم.

سپس حبيب بن مظاهر گفت: واى بر تو اى قرة بن قيس! كجا نزد آن مردم ستمگر باز مى‌گردى؟ اين مرد را كه خداوند به وسيله پدرانش، ما و تو را كرامت بخشيده است يارى كن.

قره گفت: پاسخ نامه‌اش را مى‌برم و آنگاه در كار خويش مى‌نگرم! [١]

[١] اين قرة بن قيس- همان طور كه حبيب توصيفش كرده است- از كسانى بود كه نسبت به سزاوارتر بودن اهل‌بيت به امر خلافت آگاه بود، ولى از كسانى بود كه دچار بيمارى ضعف روحى و روانى گشته بودند و بيمارى حب دنيا ميانشان شيوع يافته بود. از اين رو بر وانهادن حق و يارى باطل پاى فشرد و براى قتل امام (ع) در لشكر باطل شركت جست. از آن پس وى پيوسته باطل را يارى مى‌داد. وى فرمانده صد تن از قبيله آزاد بود كه مسعود بن عمر ازدى هنگام فرار عبيداللَّه از بصره به شام به يارى او فرستاد. (ر. ك. جلد دوم اين پژوهش) حرّ بن يزيد رياحى مى‌دانست كه اين قره حق را يارى نمى‌دهد، از اين رو در روز عاشورا- با اينكه در كنارش بود- او را از قصه خويش مبنى بر پيوستن به امام حسين (ع) آگاه نكرد، بلكه او را از خود دور كرد و گفت: آيا امروز اسبت را آب داده‌اى؟ گفت: نه. گفت: آيا نمى‌خواهى آبش بدهى؟ قرّه پنداشت كه حر قصد كناره‌گيرى دارد و نمى‌خواهد مشاهده‌اش كند، پس او را ترك گفت! بعدها او به دروغ مى‌گفت: به خدا سوگند اگر حرّ مرا از مقصود خويش آگاه مى‌كرد، همراه او به سوى حسين مى‌رفتم. چرا كه اگر او مى‌خواست راه پيوستن وى به امام حتى پس از پيوستن حرّ باز بود، پس چرا به آن حضرت نپيوست!؟