با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥٥ - شهادت ابوالفضل العباس(ع)

از پناهندگان حمايت مى‌كرد. او در برابر زخم و ضربت شمشير و نيزه از همه استوارتر و شجاعتش از همه بيشتر و از همه نيرومندتر بود.» [١]

دينورى گويد: «عباس بن على پيوسته در برابر امام حسين (ع) ايستاده بود و در ركاب ايشان مى‌جنگيد و به هر سو كه مى‌رفت همراهش بود.» [٢]

شيخ مفيد گويد: «مردم به حسين (ع) حمله كردند و او را در لشكرش در تنگنا قرار دادند.

حضرت از شدت عطش، اسب خويش به نام مسنّات را به قصد فرات سوار شد. برادرش عباس نيز با وى همراه بود. سپاه عمر سعد راه را بر ايشان بست؛ و مردى از بنى دارم از آن ميان به لشكر گفت: واى بر شما، راه ايشان را به فرات ببنديد و به اينان اجازه نوشيدن آب ندهيد. در اين هنگام، حسين (ع) دعا كرد، خدايا او را تشنه بگردان!

دارمى خشمگين شد و تيرى به سوى امام (ع) افكند كه به دهان حضرت اصابت كرد. حسين (ع) تير را بيرون آورد و دست مبارك را در زير دهان گرفت. پس از آنكه كف دستان حضرت از خون پر شد، آن را به سوى آسمان ريخت و گفت: پروردگارا، من از آنچه نسبت به فرزند دختر پيامبرت روا مى‌دارند به تو شكايت مى‌كنم. سپس در حالى كه تشنگى به شدت بر وى غالب بود، به جاى خويش بازگشت؛ و مردم عباس را در محاصره قرار دادند و ارتباطش را با امام (ع) قطع كردند. عباس به تنهايى با آنان به پيكار پرداخت تا آنكه به شهادت رسيد- خدايش از او خشنود باد. متولى قتل آن حضرت زيد بن ورقاء حنفى [٣] و حكيم بن طفيل سنبسى [٤] بودند. اينان هنگامى موفق به كشتن‌

[١] مقتل الحسين (ع)، مقرّم، ص ٢٢٥.

[٢] الاخبار الطوال، ص ٢٥٧.

[٣] در برخى منابع نام وى زيد بن رقاد جهنى يا جنبى آمده است (ر. ك: مقاتل الطالبيين، ص ٩٠؛ تذكرةالخواص، ص ٢٢٩؛ ترجمة الامام الحسين (ع) و مقتله در بخش چاپ نشده الطبقات الكبير، ابن سعد، ص ٧٥. در كتاب ذوب النضار (ص ١٢٠)، ابن نما گويد: «مختار زيد بن رقاد را حاضر كرد و هدف تير و سنگ قرار داد و به آتش كشيد».

[٤] در كتاب ذوب النضار، ص ١١٩، ابن نما گويد: «مختار، عبداللَّه بن كامل را به سوى حكيم بن طفيل سنبسى فرستاد. وى غنايم عباس را گرفته و او را با تير زده بود. پيش از آنكه به مختار برسد، مردم او را گرفتند و آماج تير قرار دادند.»