كشته نشد. از اين اخبار به سادگى نمى‌توان گذشت به ويژه آنكه ناقلان آنها، خود در علم انساب از خِبرويّت كامل برخوردارند: مانند مصعب الزبيرى در نسب قريش، يا ابن فندق در كتاب لباب الانساب يا اندلسى در جمهرة انساب العرب و ديگران.

در اين ميان سخن كسانى [١] كه مى‌گويند همه مورخان درباره كشته شدن وى در كربلا اتفاق نظر دارند، بسى شگفت‌انگيز است.

عباس (اصغر) كيست؟ و پسر چه كسى است؟

شيخ قرشى گويد: «وى برادر پدرى امام (ع) و مادرش لبابة بنت عبيداللَّه بن عباس است و در روز طف كشته شد.» [٢] خليفه بن خياط گويد: «از كسانى كه همراه حسين (ع) كشته شدند، عباس اصغر بود و مادرش لبابة بنت عبيداللَّه بن عباس است.» [٣]

مؤيد اين مطلب روايتى است كه سبط بن جوزى از هشام بن محمد، از قاسم بن اصبغ مجاشعى نقل مى‌كند كه گفت: «وقتى سرها را به كوفه آوردند، سوارى از همه مردم زيبا روتر، سر جوانى نورس، چونان ماه شب چهارده را به گردن اسبش آويخته بود! اسب در حال جست و خيز بود و هرگاه كه سرش را پايين مى‌آورد، آن سر مبارك نيز به زمين مى‌خورد. به او گفتم: اين سر كيست؟ گفت: اين سر عباس بن على است. گفتم تو كيستى؟ گفت: حرملة بن كاهل اسدى.

گويد: مدتى گذشت و روى حرمله از قير سياه‌تر شد. به او گفتم: روزى كه سر را آوردى خوش سيماتر از تو در ميان عرب نبود! چه شده است كه امروز از همه زشت‌تر و سياه‌تر شده‌اى. حرمله گريست و گفت: به خدا سوگند از آن روزى كه سر را آورده‌ام، همه شب دو نفر مى‌آيند و بازويم را گرفته مى‌برند و در ميان آتشى شعله ور مى‌اندازند؛ و من همان طور كه مى‌بينى با روى سياه باز مى‌گردم. سرانجام با بدترين وضعى مرد.» [٤]

[١]- ر. ك: مدينة حسين (ع)، ص ٣٨.

[٢] حياة الامام الحسين بن على (ع)، ج ٣، ص ٢٧ به نقل از تاريخ خليفه.

[٣] تاريخ خليفه، ص ١٤٥.

[٤] تذكرة الخواص، ص ٢٥٣. اين نقل جاى بسى تأمل دارد. براى مثال آنجا كه مى‌گويد: «به بدترين وضعى مرد.» اين در حالى است كه بنا بر مشهور، مختار، حرمله را حاضر كرد و قصابى طلبيد و دستور داد دست و پايش را قطع كرد. آنگاه آتش و هيزم خواست و او را درون آتش سوزاند. (ر. ك: ذوب النضار، ص ١٢١).