شيخ مفيد مى‌نويسد: خولى بن يزيد اصبحى [١] آهنگ عثمان [٢] بن على كرد كه با برادرانش ايستاده بود. آنگاه تيرى به چله كمان نهاد و او را بر زمين افكند. سپس مردى از بنى دارم حمله كرد و سرش را بريد. [٣]

سروى مى‌نويسد: پس از او- يعنى پس از برادرش عمر- عثمان به ميدان آمد و اين رجز را مى‌خواند:

من عثمانم داراى مفاخر بزرگ، سرورم على است، دارنده رفتار پاكيزه، اين حسين، سرور نيكان و پس از پيامبر و جانشين ياور او سرور هر كوچك و بزرگى است.

خولى بن يزيد اصبحى تيرى به پهلوى او زد كه از اسبش افتاد؛ و مردى از بنى أبان بن حازم سرش را از تن جدا كرد. [٤]

ابو الفرج گويد: «عثمان بن على در سن ٢١ سالگى كشته شد.» [٥]

٤- شهادت أبى بكر بن على (ع)

ابن شهر آشوب گويد: «سپس ابوبكر بن على به ميدان آمد و اين رجز را مى‌خواند:

[١] خولى از جنايتكاران بزرگ فاجعه عاشورا است كه جنايات فراوانى مرتكب شد. سرانجام خداوند او رابه بدترين شكلى خوار كرد. هنگامى كه مختار پيروز شد، ابو عمره را فرستاد تا خانه خولى را محاصره كند. وى كسى بود كه سر امام حسين (ع) را نزد عبيداللَّه بن زياد مى‌برد. همسرش (نوار، دختر مالك و به قولى عيوف)- كه از دوستداران اهل بيت بود- نزد محاصره كنندگان رفت و گفت كه نمى‌داند او كجاست؛ و در همان حال به بيت الخلا اشاره كرد. پس او را در حالى يافتند كه ظرف مخصوص خرما را روى سرش گرفته بود. او را دستگير كردند و كشتند و سپس آتش زدند. ر. ك: ذوب النضار، ص ١١٨.

[٢] وى حدود دو سال پس از برادرش عبداللَّه به دنيا آمد؛ و مادرش فاطمه، ام البنين است. عثمان با پدرش چهار سال و با برادرش حسن (ع) چهارده سال و با حسين (ع) ٢٣ سال زندگى كرد. (ر. ك: ابصار العين، ص ٦٨). از اميرالمؤمنين (ع) نقل شده است كه فرمود: «من نام برادرم عثمان بن مظعون را بر او نهادم». (ر. ك: مقاتل الطالبيين، ص ٨٩). در المجدى (ص ١٥) آمده است: «عثمان بن على ملقب به ابو عمرو در سن ٢١ سالگى كشته شد.»

[٣] الارشاد، ج ٢، ص ١٠٩، مقاتل، ٨٩، شرح الاخبار، ج ٣، ص ١٩٤؛ جمهرة النسب، ج ١، ص ١٨.

[٤] المناقب، ج ٤، ص ١٠٧؛ بحار، ج ٤٥، ص ٣٧؛ مقاتل الطالبيين، ص ٨٩؛ نفس المهموم، ص ٣٢٧.

[٥] مقاتل الطالبيين، ص ٨٩.