با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٩ - ٢ - نينوا

مررت على ابيات آل محمد فلم ارها امثالها يوم حُلَّت‌

فلا يبعد اللَّه الديار و اهلها و ان اصبحت منهم برغمى تخلت‌

الا انَّ قتلى‌ الطف من آل هاشم أذلت رقاب المسلمين فذلّت [١]

بر خانه‌هاى خاندان محمد (ص) گذر كردم و آنها را همانند روزى كه از آنجا كوچيدم نيافتم.

خداوند سرزمين [غم‌] را از اهل آن دور مكناد، گرچه به رغم ميل من [اين جدايى در اينجا اتفاق افتاده است‌] تهى گشته است.

آگاه باشيد كه كشتگان خاندان هاشم، مسلمانان را خوار ساخت، پس خوار گشتند.

نيز گفته است:

تبيت سكارا من امية نُوَّماً و بالطف قتلى ما ينام حميمها

و ما افسد الاسلام الا عصابة تأمّرنوكاها فدام نعيمها

فصارت قناة الدين فى كف ظالم اذا اعوجّ منها جانب لا يقيمها [٢]

خاندان اميه شب‌ها را مست مى‌خوابند، در حالى كه بستگان كشتگان كربلا شب خواب ندارند. اسلام را تباه نكرد، مگر جماعتى كه كودنهاشان به زور حكم راندند و خوش گذراندند. آنگاه نيزه دين در دست ستمگرى افتاد كه هرگاه سويى از آن كج مى‌شود، راستش نمى‌كند.

٢- نينوا

ياقوت حموى گويد: «و در سواد كوفه ناحيه‌اى است كه به آن نينوى‌ گفته مى‌شود؛ و كربلا كه حسين بن على (ع) در آنجا كشته شد، بخشى از آن است.» [٣]

[١] اين ابيات و ابيات ديگر به سليمان بن قته نسبت داده شده است. ر. ك: بحار الانوار، ج ٤٥، ص ٢٤٤.

[٢] ر. ك: معجم البلدان، ج ٤، ص ٣٥- ٣٦.

[٣] همان، ج ٥، ص ٢٣٩.